ผู้บัญชาการเจิ้งใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ สองที
“เป็นทองต้องมีวันส่องแสง ยิ่งกว่านั้นคน ๆ นี้กำลังส่องแสงอยู่แล้ว กระทั่งส่องไปไกลถึงต่างจังหวัดแล้ว ปัญหานี้เราต้องให้ความสำคัญจริงจังแล้วล่ะ!”
รองผู้บัญชาการหวังสีหน้าก็เคร่งเครียดไม่แพ้กัน
ตอนที่สือหลิงไขคดีในนครเจียงเฉิง ชื่อเสียงจะแพร่หลายไปแค่ไหน ก็หลัก ๆ หมุนเวียนอยู่แต่ในวงการเจียงเฉิงและกระแสความคิดเห็นในท้องถิ่น
แต่ครั้งนี้หน่วยตำรวจต่างจังหวัดเรียกตัวอย่างเป็นทางการ สัญญาณนี้ชัดเจนมากแล้ว
ผู้บัญชาการเจิ้งเอนหลังพิงเก้าอี้
ความภูมิใจเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ความตึงเครียดก็ตามมาติด ๆ
คนเก่งถูกคนภายนอกเห็นเข้า แล้วเจียงเฉิงเองจะมองนางเป็นแค่ที่ปรึกษาที่เชิญมาชั่วคราวอีกไม่ได้แล้ว
รองผู้บัญชาการหวังก็เข้าใจหลักการนี้
ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรให้ละเอียดเกินไป
ผู้บัญชาการเจิ้งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดว่า “พอพวกเขากลับมา ให้เฉินจี้ตงพาพวกเขาไปพักผ่อนก่อน”
ผู้บัญชาการเจิ้งเหลือบมองหนังสือขอบคุณนั่นอีกครั้ง
“พักเสร็จแล้ว ให้หน่วยสามรวบรวมขั้นตอนการปฏิบัติงานร่วมกับนครหนานโจวครั้งนี้ให้ครบถ้วน”
“เรื่องของสือหลิง เราต้องแสดงความจริงใจให้มากที่สุด ต้องรักษาตัวคนนี้ไว้ให้ได้ คนเก่งแบบนี้จะให้ถูกแย่งไปไม่ได้เด็ดขาด!”