"หัวหน้าฉิน คราวนี้หัวหน้ากู้ช่างน่าสงสารจริง ๆ นะครับ ด้วยความเข้มข้นของคดีที่นครหนานโจว พี่หลิงจะกลับมาอย่างปลอดภัยทั้งคนได้ ก็พิสูจน์แล้วว่าหัวหน้ากู้ดูแลอย่างดีแค่ไหน"
เฉินจี้ตงเหลือบมองเขา "นายดูจะเข้าใจดีนักหนาสินะ?"
หลิวหังหยวนรีบก้มหน้าลงทันที
"ผมไม่เข้าใจหรอกครับ ผมแค่จัดเอกสาร"
เสียงหัวเราะดังระงมในออฟฟิศ สำหรับสือหลิงแล้ว มันเหมือนกลับบ้านเลย
เสียงอึกทึกครึกโครม การพูดจาหยอกล้อกันไปมาแบบนี้ช่างมีความสุขดี
ในตอนนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากหน้าประตูออฟฟิศอีกครั้ง
รองผู้บัญชาการหวังเดินยิ้มแย้มเข้ามา
"ที่นี่ครึกครื้นกันจังเลยนะ"
เหล่าสมาชิกหน่วยสามต่างยืดตัวตรงขึ้นทันที
เฉินจี้ตงเองก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
"รองผู้บัญชาการหวัง ท่านมาด้วยตนเองได้ยังไงครับ?"
"ฉันมาเยี่ยมผู้มีพระคุณไม่ได้หรือไง?"
รองผู้บัญชาการหวังโบกมือ ให้ทุกคนไม่ต้องเกร็งเกินไป
เขามองไปทางสือหลิงและกู้เยี่ยนถิง รอยยิ้มชัดเจนกว่าปกติ
"ผู้บัญชาการเจิ้งตั้งใจจะมาด้วยเหมือนกัน แต่พอดีช่วงเช้านี้เขามีประชุม ติดธุระจริง ๆ"
"ชั้นก็เลยขอมาเป็นตัวแทนของหน่วยงานเพื่อเยี่ยมพวกเธอก่อน"
หลิวหังหยวนได้ยินประโยคนี้ ดวงตาก็เริ่มเป็นประกายอีกครั้ง
รองผู้บัญชาการหวังพูดได้เบา ๆ แต่เมื่อคนถึงกับมาที่ออฟฟิศหน่วยสามด้วยตนเอง ท่าทีก็ชัดเจนเต็มที่แล้ว
กู้เยี่ยนถิงพยักหน้า "ขอบคุณรองผู้บัญชาการหวังครับ"
สือหลิงก็พูดตาม "ขอบคุณรองผู้บัญชาการหวังค่ะ"
รองผู้บัญชาการหวังมองคนทั้งสอง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าที่ผู้บัญชาการเจิ้งพูดเมื่อวานว่า "ลองคิดดูให้ดี ๆ" ไม่ใช่พูดเล่น ๆ
เรื่องอื่น ๆ ไม่สามารถจัดวางได้ในทันทีทันใด
แต่ท่าทีที่ให้ความสำคัญ จะต้องทำให้เห็นก่อน