เมื่อเจี่ยงเจี้ยนหมิงและสือหลิงกับพวกกลับมาถึงสำนักงานตำรวจเทศบาลนครหนานโจว ก็เกือบสองทุ่มแล้ว
หัวหน้าหน่วยโหว เส้าลี่หมิน หวังลี่ ยังไม่มีใครกลับ
คนในชุดทำงานพิเศษคดีค้างเก่าชุดที่หนึ่งและชุดที่สามได้ยินว่าเจี่ยงเจี้ยนหมิงนำตัวผู้ต้องสงสัยกลับมาจากหลิงชวน ต่างก็วางงานอื่นในมือลงไปก่อนหน้านานแล้ว
นี่อาจเรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นที่สุดในประวัติศาสตร์ตำรวจนครหนานโจวเลยก็ว่าได้
บางคนยืนสูบบุหรี่อยู่ริมหน้าต่าง บางคนกอดแฟ้มคดีนั่งอยู่บนเก้าอี้ พอได้ยินเสียงรถดังมาจากข้างล่าง ทุกคนแทบจะเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
“กลับมาแล้ว!”
เจี่ยงเจี้ยนหมิงลงจากที่นั่งข้างคนขับ แล้วดึงประตูหลังเปิดออก
ลุงโจวกับกู้เยี่ยนถิงพาฉีหยวนเข้าไปในอาคารสำนักงานคนละข้าง
เสี่ยวเจิ้งอุ้มกล่องของกลางตามไปด้านหลัง
ในกล่องมีมีดพับ เข็มกลัดเนคไท และผ้าเก่าหลายชั้นที่ใช้ห่อมีด ถูกตีเลขและใส่ถุงเรียบร้อยทั้งหมดแล้ว
ลาวซ่งจากชุดที่หนึ่งเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาต้อนรับ
เขาเองก็เป็นตำรวจที่เคยร่วมคดีของหลู่เฉิงอานในปีนั้น พอเห็นคนข้างกายลุงโจว เสียงก็ตันขึ้นมาทันที “เจอของจริงแล้ว?”
ลุงโจวไม่สะดวกจะพูด เจี่ยงเจี้ยนหมิงจึงตอบแทนเขาก่อน “เจอแล้ว!”
คำไม่กี่คำหล่นลงมา ทุกคนพากันนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าจะดีใจก่อนดี หรือจะเช็กก่อนว่าตัวเองไม่ได้ยินผิด
ลาวซ่งยืนอยู่กับที่ ริมฝีปากขยับสองครั้ง สุดท้ายก็แค่ใช้มือถูหน้าแรง ๆ หนึ่งที
ผู้คนมากขึ้นพากันยื่นหน้าไปครึ่งก้าว แต่ก็ยังเกรงว่าจะกระทบกับการควบคุมตัวและการส่งมอบของกลาง จึงฝืนหยุดอยู่กับที่
ทั่วบริเวณสำนักงานยังคงมีเสียงโห่ร้องยินดีที่พยายามกลั้นไว้ดังลอดออกมา
พอได้ยินเสียงข้างล่าง หวังลี่ หัวหน้าหน่วยโหว และเส้าลี่หมินก็ลงมาจากชั้นบนด้วย
หวังลี่ตบไหล่เจี่ยงเจี้ยนหมิง “ช่วงนี้พวกคุณลำบากกันมากจริง ๆ!”
เส้าลี่หมินเดินไปหาสือหลิงโดยเฉพาะ ยื่นมือไปจับมือเธอ