โจวจิ้งรู้สึกหมดคำพูดจริง ๆ "โรคนี้แสดงอาการต่างกันไปในแต่ละคน"
"เด็กบางคนมีอาการตั้งแต่ยังเล็ก และยังส่งผลต่อพัฒนาการด้วย บางคนอาการไม่รุนแรง หลายปีก็ไม่ถูกตรวจพบ"
โจวจิ้งถอนหายใจ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าคนตรงหน้านั้นทั้งน่าสงสารและน่าเวทนา
"ส่วนที่ว่าซ่งหม่านเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของคุณหรือไม่ ผลการตรวจดีเอ็นเอได้ให้คำตอบแล้ว อาการของโรคทางพันธุกรรมไม่สามารถล้มผลตรวจดีเอ็นเอได้"
โจวจิ้งพูดถึงตรงนี้ ทุกคนก็พอจะเข้าใจแล้ว
สือหลิงส่งเสียงเย็นชา "ซ่งเจี้ยนเฉิง อย่ามาทำให้คนสับสนตรงนี้เลย ตรรกะที่คุณพูดก็ไม่เข้าท่า"
"ซ่งเนี่ยนหม่านเกิดหลังจากซ่งหม่านตายไปแล้ว ตอนนี้เขาจะแข็งแรงหรือไม่ อย่างมากก็ทำให้คุณเชื่อในความคาดเดาของตัวเองมากขึ้นเท่านั้น แต่อธิบายไม่ได้ว่าทำไมตอนนั้นคุณถึงลงมือกับซ่งหม่าน"
สายตาของสือหลิงจับจ้องซ่งเจี้ยนเฉิงราวกับจะมองทะลุเขา "ซ่งเจี้ยนเฉิง ตอนนั้นคุณกลัวอะไรกันแน่?"
"แม้คุณจะเชื่อแล้วว่าซ่งหม่านไม่ใช่ลูกตัวเอง แม้หมั่นหมั่นจะเป็นโรคทางพันธุกรรม คุณไม่อยากดูแลเธอไปตลอดชีวิต อย่างแย่ที่สุดก็แค่หย่ากับภรรยา"
"ทำไมคุณต้องฆ่าเธอด้วย?"
เหอจื้อเซี่ยก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เธอลุกขึ้นยืนใหม่ แล้วเดินไปข้างซ่งเจี้ยนเฉิงอย่างดุดัน "พูดสิ! ทำไมกันแน่?"
ไหล่ของซ่งเจี้ยนเฉิงค่อย ๆ ทรุดลง หันหน้าไปอีกทาง ไม่มองปฏิกิริยาของเหอจื้อเซี่ย