เด็กชายเพิ่งตื่น มือยังกอดแก้วน้ำอุ่นไว้ ทั้งคนยังมึนๆ ราวกับทุกอย่างอยู่ไกลตัวเขาไปหมด
สือหลิงดูเวลา เกือบบ่ายสามแล้ว
เด็กวัยนี้ ครึ่งเช้าไม่ไปโรงเรียน ตอนเที่ยงยังถูกแม่ด่าในห้องโถงตั้งนาน คงจะหิวแล้ว
สือหลิงเดินออกไปนอกประตู ลดเสียงพูดกับหลิวหังหยวนว่า “นายออกไปดูแถวนั้นหน่อยว่ามีอะไรกินไหม หาอะไรที่กินได้ทันทีมาให้หน่อย”
หลิวหังหยวนพยักหน้าทันที “ได้ เดี๋ยวผมไป เด็กรู้สึกตัวแล้ว กินอะไรนุ่มๆ ดีกว่า”
เขาหันหลังวิ่งไปทางโรงอาหาร
เฉินจี้ตงยืนอยู่หน้าประตู มองเด็กในห้อง “เด็กรู้สึกตัวแล้ว สภาพเป็นยังไงบ้าง พูดจารู้เรื่องไหม”
สือหลิงมองเข้าไป “ไม่ได้ต่อต้านเหมือนเมื่อก่อนแล้ว อย่างน้อยก็ยอมดื่มน้ำ”
อีกด้านหนึ่งในห้องรับรอง ตำรวจประจำห้องยังซักถามแม่เด็กอยู่
ผู้หญิงยังตื่นเต้นมาก สีหน้าท่าทางห่อเหี่ยว
ตำรวจถาม “เด็กมักจะสนิทกับเพื่อนร่วมห้องยังไงบ้างเวลาอยู่โรงเรียน”
ผู้หญิงตะลึงไปครู่หนึ่ง “คุณหมายความว่า เขามีปัญหากับเพื่อนด้วยเหรอ”
ตำรวจชวนให้เธอนึกถึงเรื่องไม่ปกติที่เพิ่งเกิดขึ้น “เขาปกติเคยเล่าเรื่องที่โรงเรียนไหม เช่น ทะเลาะกับเพื่อน หรือไม่ค่อยเข้ากับเพื่อนในห้อง”
ใบหน้าผู้หญิงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “ตั้งแต่ต้นปี เขาไม่ค่อยคุยกับฉันเลย ถามอะไรก็ไม่ตอบ พอไม่อยากตอบก็ก้มหน้ายืนนิ่ง ฉันถามยังไงก็ไม่รู้เรื่อง”