ห้องรับรองเงียบลงชั่วครู่
จนถึงตอนนี้ สือหลิงจึงได้รู้ชื่อของแม่ลูกคู่นี้
แม่ชื่อเหอหมิน อายุสามสิบหกปี ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารแห่งหนึ่ง
เด็กชายชื่อเฉิงเจียโยว อายุสิบสามปี อยู่ชั้นมัธยมต้นปีที่สอง ห้องสาม โรงเรียนมัธยมที่สิบเจ็ดนครเจียงเฉิง
ตอนที่เหอหมินมาถึง เธอด่าเสียงดังราวกับจะระบายความเหนื่อยและความอยุติธรรมที่สะสมมาหลายปีออกมาหมด
แต่พอได้ยินว่าเฉิงเจียโยวมีบาดแผลจริง ๆ เธอก็นั่งไม่ติดเลยทั้งตัว
“เจ้าหน้าที่ตำรวจ ตอนนี้ฉันจะไปถามที่โรงเรียนเลย”
เหอหมินคว้ากระเป๋า นิ้วมือกำสายกระเป๋าจนข้อนิ้วขาว “ปกติเขาไม่พูด ฉันไม่รู้ก็แล้วไป ตอนนี้บาดเจ็บขนาดนี้ โรงเรียนน่าจะรู้บ้างสิ? ถ้าเขาถูกรังแกที่โรงเรียนจริง ๆ พวกเขาจะไม่บอกฉันแม้แต่น้อยได้ยังไง?”
เฉินจี้ตงยื่นมือห้ามไว้ “คุณแม่ครับ ยังไปก่อนไม่ได้”
เหอหมินร้อนใจจนขอบตาแดง “ฉันจะไม่ไปได้ยังไง? นั่นลูกชายฉันนะ ฉันด่าเขาเพราะเขาไม่ไปโรงเรียน ขโมยเงิน โกหก ฉันโกรธที่เขาไม่เอาไหน แต่ถ้ามีคนมาทำร้ายเขา รังแกเขา ฉันซึ่งเป็นแม่จะมานั่งนิ่งอยู่ที่นี่ได้หรือ?”
เธอพูดเสียงแข็ง แต่ท้ายประโยคเริ่มสั่นเล็กน้อย
เฉินจี้ตงมองเธอ “ตอนนี้คุณไป ตรงดิ่งเข้าไปถามในโรงเรียน สายตากี่คู่ในโรงเรียนกำลังมองอยู่ เด็กตอนนี้สภาพแบบนี้ ทนให้มีคนมามุงเมาท์อีกครั้งไม่ไหวหรอก”