ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าการคาดเดาของหวังหมิงเซิงนั้นถูกต้อง
แน่นอน ตรงกับฝันร้ายครั้งที่แล้วเป๊ะ ๆ
ตอนนี้เขาติดอยู่ในร่างของเฉิงเจียโยว ขยับตัวไม่ได้ ทำได้เพียงมองเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปต่อหน้าต่อตา
วินาทีถัดมา คนที่หน้าตาเหมือนกับเขาเปี๊ยบเดินจากห้องนั่งเล่นเข้ามาในห้องนอน แล้วปิดประตูห้องลงอย่างไม่แยแส
เมื่อมองดูรอยยิ้มอันชั่วร้ายบนใบหน้านั้น หวังหมิงเซิงรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า ที่แท้รูปร่างหน้าตาของตัวเองก็ดูน่ากลัวขนาดนี้
ร่างที่ผ่ายผอมและแก่ชราของตัวเองเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว พลางพึมพำว่า "เจียโยว เจียโยว ทำไมเธอไม่รู้จักปกป้องตัวเองล่ะ?"
"ผิวเธอช่างนุ่มนวลแท้ ๆ ตอนนี้กลับเขียวช้ำเป็นจ้ำ ๆ ไปหมด เธอรู้ไหมว่าอาจารย์หวังเห็นแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดใจ"
ร่างกายที่หวังหมิงเซิงอยู่ในตอนนี้ไม่สามารถขัดขืนได้เลย ทำได้เพียงถอยหนีไปเรื่อย ๆ
เขาหยิบหนังสือบนโต๊ะขึ้นมาแล้วขว้างใส่ตัวเองอีกคน หนังสือเล่มนั้นพุ่งไปกระแทกใส่หวังหมิงเซิงเข้าอย่างจัง
การกระทำนี้ทำให้หวังหมิงเซิงโกรธจัด "ไอ้เด็กตัวดี เจ้าไม่ยอมกินของหวานก็ต้องกินของขมใช่ไหม?"
"ในโลกนี้ไม่มีใครรักเจ้าหรอก แม่ของเจ้าก็ไม่เชื่อใจเจ้า เพื่อนร่วมชั้นก็กลั่นแกล้งเจ้า มีเพียงอาจารย์หวังคนนี้ที่รักเจ้ามากขนาดนี้ เจ้ายังไม่รู้จักหวงแหนอีก!"
หวังหมิงเซิงพูดพลางหยิบหนังสือข้าง ๆ ขึ้นมาทุบใส่ร่างของเฉิงเจียโยวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ส่วนหวังหมิงเซิงที่ติดอยู่ในร่างของเฉิงเจียโยวในตอนนี้ รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที