เจียงไหลไปยังถนนสายอาหารเช้า เดินดูตั้งแต่หัวถนนไปจนถึงท้ายถนน สุดท้ายก็เลือกร้านก๋วยเตี๋ยวเส้นข้าวร้านหนึ่ง
เธอสั่งน้ำราดหมูผัดเห็ดหูหนู แล้วเพิ่มพริกอีกสองช้อนใหญ่
เธอชอบกินเผ็ดมาก แต่เพราะเสิ่นสวิน ตลอดสี่ปีที่ผ่านมาเธอจึงกินแต่อาหารรสจืด
ไม่ได้กินของเผ็ดมาหลายปี แค่ก๋วยเตี๋ยวเส้นข้าวชามเดียวที่ใส่พริกก็ทำให้เธอเผ็ดจนแทบแย่
แต่ในที่สุด ปากของเธอก็มีรสชาติขึ้นมาแล้ว
เธอกินก๋วยเตี๋ยวเส้นข้าวจนหมดชาม แล้วค่อย ๆ เดินไปบริษัท
ในมือยังถือเจียนปิ่งกั่วจื่ออยู่ชิ้นหนึ่ง เธอกัดกินไปทีละคำ ขณะที่ก้มหน้าลง จู่ ๆ ก็มีเงาคนวิ่งพรวดเข้ามาชนเธอโดยไม่ทันระวัง
เธอไม่เป็นไร
กลับเป็นหญิงสาวที่ชนเธอซึ่งยืนไม่มั่นคง แฟ้มเอกสารในมือปลิวกระจายไปทั่ว
เจียงไหลรีบคว้าตัวเธอไว้ ดึงเธอมาข้างกายอย่างรวดเร็ว พร้อมกับประคองเอวไว้
“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เคอฉงอิงกะพริบตาปริบ ๆ มองหญิงสาวตรงหน้าที่มือข้างหนึ่งถือเจียนปิ่งกั่วจื่อ ส่วนอีกข้างโอบเอวเธอไว้ แว่นไร้กรอบ ผมหางม้าต่ำ ใบหน้าสะอาดตา เครื่องหน้าประณีต สีหน้าดูเย็นชาเล็กน้อย
สวยเย็นชาแบบนักวิชาการได้มาตรฐานสุด ๆ!
มองปราดเดียวก็รู้ว่าเหมาะกับงานวิจัย โดยเฉพาะเรี่ยวแรงตรงข้อมือนั่น ต้องยกของในห้องทดลองมาไม่น้อยแน่
“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ” เธอยืนได้มั่นคงแล้ว พอเห็นเอกสารกองใหญ่บนพื้นก็รีบย่อตัวลงเก็บ
เจียงไหลก้มลงช่วยเก็บด้วย แต่จู่ ๆ สายตาก็จับอยู่ที่ชุดตัวเลขบนเอกสารแผ่นหนึ่ง
เคอฉงอิงยังคงก้ม ๆ เงย ๆ เก็บเอกสารอยู่ตรงนั้น สุดท้ายก็พบว่าหน้าสำคัญที่สุดหายไปหลายแผ่น พอหันกลับมาก็เห็นอยู่ในมือของพี่สาวคนสวยที่เพิ่งช่วยเธอไว้ จึงรีบรับมา