เจียงไหลนึกออกแล้ว
ชายที่เตือนให้เธอกดชั้นในลิฟต์โรงแรม
ตอนนั้นเธอกลัวคนอื่นเห็นหน้า จึงตั้งใจก้มหน้าใช้เส้นผมบังไว้ แน่นอนว่าสายตาของเธอก็ถูกบังไปด้วย
วันนั้นในลิฟต์ นอกจากรองเท้าหนังพื้นสีแดงมันวาวกับเงาด้านข้างของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งแล้ว เธอก็มองใบหน้าเขาไม่ชัด
ที่แท้ก็คือเคอฉงอวี่จากเครือบริษัทเคออย่างนั้นหรือ
แถมยังกลายเป็น “หัวหน้า” ของเธออีก
ทั้งสามคนนั่งอยู่ในร้านกาแฟ เจียงไหลนั่งตัวตรง สบตากับเคอฉงอวี่อย่างไม่ประจบประแจงและไม่ย่อท้อ
เคอฉงอวี่มองเจียงไหลอย่างมีความหมาย มุมปากมีรอยยิ้ม
“นึกออกแล้วเหรอ” เขาถามอีกครั้ง
เจียงไหลพยักหน้า “นึกออกแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะคุณเคอ”
“พวกคุณเล่นปริศนาอะไรกันอยู่” เคอฉงอิงฟุบอยู่บนโต๊ะ มองทางนี้ทีทางนั้นที “พี่สาวคนสวยนึกอะไรออกเหรอคะ”
เจียงไหลไม่ชินกับการที่คนอื่นเรียกเธอแบบนี้ แต่พอสบเข้ากับดวงตากลมโตที่กะพริบปริบ ๆ ของเคอฉงอิง เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไร
เสิ่นซีก็เป็นน้องสาวของเสิ่นสวินและพูดมากเหมือนกัน แต่กลับทำให้เธอรู้สึกรำคาญ ส่วนเคอฉงอิง น้องสาวของเคอฉงอวี่ กลับทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นเด็กน่ารักคนหนึ่ง
“ฉันเคยพบคุณเคอมาก่อนค่ะ”
“อืม” เคอฉงอวี่พยักหน้า
เคอฉงอิงประหลาดใจ “เจอกันที่ไหนคะ ฉันไม่เคยได้ยินพี่ชายพูดถึงเลย”
เจียงไหลตอบ “โรงแรมค่ะ”
เคอฉงอิงอุทาน “ให้ตายสิ!!!”
“พวกคุณสองคนคงไม่ได้…อ๊ากกกก! ขอฉลองให้ทั่วหล้า!” เคอฉงอิงกระโดดขึ้นมาทันทีแล้วพูดอย่างดีใจ “พี่ชายฉันมีคนเอาแล้ว มีคน…อื้อ!”
ปากของเธอถูกปิดไว้
เคอฉงอวี่ปิดไมค์ด้วยมือ พร้อมส่งสายตาข่มขู่
เคอฉงอิงพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ
“นั่งให้เรียบร้อย วัน ๆ อยู่ไม่สุขเสียจริง” เคอฉงอวี่พูดอย่างเคร่งขรึม