เจียงไหลยืนอยู่กับที่ รู้สึกว่าคำว่าอดีตสามีช่างใช้ได้เหมาะเจาะ ถือเป็นการฉลองที่เธอหย่าได้อย่างราบรื่น
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ก็เป็นอย่างที่คุณคิดนั่นแหละ”
จังหวะนั้นเอง เสิ่นซีก็คล้องแขนเสิ่นสวิน เดินผ่านข้างตัวเธอไป
แววตาของเสิ่นซีเต็มไปด้วยความคาดหวังต่องานเลี้ยง ส่วนเสิ่นสวินก็ยังคงดูเป็นคุณชายสูงศักดิ์ อ่อนโยนดุจหยก ใบหน้าประดับรอยยิ้ม
ดูเหมือนเสิ่นสวินกำลังจะหันมามอง เจียงไหลจึงรีบเบือนหน้าหนีทันที ศาสตราจารย์เฉิงเองก็กลัวตัวตนของเธอถูกเปิดเผย จึงก้าวขึ้นไปอีกขั้น ยืนบังเจียงไหลไว้จนมิด
เสิ่นสวินเหลือบมองด้านข้าง เห็นเพียงชายวัยกลางคนกับหญิงสาวรูปร่างสูงเพรียวคนหนึ่งยืนอยู่ด้วยกัน ทั้งคู่เป็นคนที่เขาไม่รู้จัก เมื่อเดินขึ้นบันไดจนสุด เขาก็พาน้องสาวเข้าไปในงานเลี้ยง
พนักงานที่หน้าประตูเห็นบัตรเชิญของเขา ก็ยิ้มกล่าวว่า “คุณเสิ่น เชิญด้านในครับ”
เมื่อมองตามแผ่นหลังของเสิ่นสวินที่เดินเข้าไป เจียงไหลจึงค่อย ๆ ยกชายกระโปรงขึ้นแล้วก้าวเดินตามไป
เสี่ยวเชี่ยนที่สงสัยมาตั้งแต่เมื่อครู่ขยับเข้ามาถามว่า “ศาสตราจารย์เฉิง รุ่นพี่ พวกคุณรู้จักคุณเสิ่นคนนี้หรือคะ”
เจียงไหลพยักหน้า “อืม”
เสี่ยวเชี่ยนถามต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “คุณเสิ่นเป็นแฟนของผู้เชี่ยวชาญหลินหรือเปล่าคะ”
ศาสตราจารย์เฉิงเพิ่งจะคิดห้ามเสี่ยวเชี่ยน แต่เจียงไหลที่อยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้าอีกครั้ง “ใช่”
“คุณเสิ่นหล่อมากเลยนะคะ พออยู่กับผู้เชี่ยวชาญหลินแล้วก็ดูเหมาะสมกันดี” เสี่ยวเชี่ยนออกความเห็นอย่างตรงไปตรงมา