“มา……”
“ไม่ได้มา” คำพูดถูกศาสตราจารย์เฉิงขัดขึ้นเสียก่อน
แม้เสี่ยวเชี่ยนจะไม่เข้าใจ แต่เธออยู่ฝ่ายรุ่นพี่มาตลอด จึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที “จะมาอะไรล่ะคะ รุ่นพี่เป็นคนชอบเก็บตัว แถมยังไม่ชอบสถานที่แบบนี้ด้วย”
หลินซูถงเอ่ยเสียงเบา “อย่างนั้นหรือ”
แววตาฉายแววดูแคลนวูบหนึ่ง
คนที่เอาแต่ก้มหน้าทดลองอย่างทึ่มทื่อ งานเลี้ยงหรูหราระดับนี้ยังไม่มา ช่างเสียเปล่าบัตรเชิญจริง ๆ
ไม่มาก็ดีแล้ว ถ้ามาเธอคงพูดอะไรหลายอย่างกับคนภายนอกไม่สะดวก
น่าเสียดายที่คุณตาไม่ยอมบอกเธอว่าดร. เจียงหน้าตาเป็นอย่างไร ทั้งยังไม่ยอมเล่าข้อมูลอะไรให้ฟังมากนัก ทำให้เธอกลับมาได้ยี่สิบวันแล้วก็ยังตกอยู่ในสถานะเสียเปรียบ
เธอกำลังจะเดินจากไป จู่ ๆ ศาสตราจารย์เฉิงก็ถามขึ้นว่า “นักวิจัยหลินกำลังคบหาใครอยู่หรือเปล่าครับ”
หลินซูถงชะงักไปครู่หนึ่ง
เธอไม่ได้ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ แต่ย้อนถามว่า “ทำไมจู่ ๆ ศาสตราจารย์เฉิงถึงถามแบบนี้คะ”
“เมื่อครู่พวกเราได้ยินคุณเสิ่นจากสตาร์ยูเทคพูดถึงคุณครับ”
เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้า
หลินซูถงอดยิ้มเขินอายไม่ได้ ก่อนพยักหน้า “ใช่ค่ะ แต่คนในครอบครัวยังไม่รู้เรื่องนี้ หวังว่าศาสตราจารย์เฉิงกับผู้ช่วยเสี่ยวเชี่ยนจะช่วยเก็บเป็นความลับให้ด้วยนะคะ”
หัวใจของศาสตราจารย์เฉิงพลันหนักอึ้ง
เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้า ก่อนถามด้วยความสงสัย “นักวิจัยหลินคะ คุณกับคุณเสิ่นคบกันมานานแค่ไหนแล้วคะ? นั่นคุณเสิ่นแห่งสตาร์ยูเทคเลยนะคะ”
ศาสตราจารย์เฉิงนั่งฟังเงียบ ๆ
“ฉันกับอาสวินรู้จักกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย จนถึงตอนนี้ก็เจ็ดแปดปีแล้ว ถ้าเมื่อสี่ปีก่อนฉันไม่ได้ไปต่างประเทศ ตอนนี้พวกเราคงแต่งงานกันไปแล้ว แต่ไม่เป็นไร อีกไม่นานเราก็จะแต่งงานกันแล้วค่ะ” หลินซูถงพูดด้วยสีหน้าเปี่ยมความคาดหวัง “ถึงตอนนั้นพวกคุณต้องมาร่วมงานนะคะ”