เคอฉงอวี่ก้มมองเจียงไหล “เป็นยังไงบ้าง”
เจียงไหลส่ายหน้า
เธอเพิ่งยืนได้มั่นคง เสิ่นสวินก็ดึงเธอไปอีกครั้ง เธอเซไปก้าวหนึ่งก่อนจะมายืนอยู่ข้างเขา
เคอฉงอวี่เห็นเธอเซอีกครั้ง จึงเผลอยื่นมือออกไป
“คุณเคอ เจียงไหลแต่งงานแล้ว เธอเป็นภรรยาของผม” เสิ่นสวินโอบเจียงไหล แสดงความเป็นเจ้าของ
เคอฉงอวี่เหลือบเห็นว่าเท้าของเจียงไหลเปื้อนสกปรก จึงขมวดคิ้วแล้วพูดกับเสิ่นสวินว่า “ในเมื่อคุณเสิ่นรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของคุณ ทำไมถึงลากเธอไปลากเธอมาเหมือนเป็นสิ่งของอยู่ตรงนี้ล่ะ”
ตอนนั้นเองเสิ่นสวินถึงเพิ่งสังเกตเห็นเท้าของเจียงไหล ส้นเท้ามีเลือดซึม เท้าเปื้อนอะไรสกปรกก็ไม่รู้ แถมพื้นยังเย็นอีกด้วย
เขาถามว่า “รองเท้าอยู่ไหน รอฉันให้ผู้ช่วยไปซื้อมาให้สักคู่ ใส่รองเท้าส้นสูงไม่ไหวก็อย่าใส่ ทำตามคนอื่นโดยไม่ดูตัวเองไม่ได้ช่วยอะไรเธอหรอก มีแต่จะทำให้ตัวเองเจ็บ แถมยังให้คนอื่นหัวเราะเยาะอีก”
พอได้ยินคำพูดดูถูกของเสิ่นสวิน เจียงไหลก็เดือดขึ้นมาทันที
“ไม่ต้องให้คุณมายุ่ง คุณเสิ่น”
“เจียงไหล เธอต้องใช้ท่าทีแบบนี้พูดกับฉันเลยหรือ คิดว่ามีคนคอยหนุนหลังอยู่ใช่ไหม” เสิ่นสวินมองเคอฉงอวี่อย่างเป็นปรปักษ์
เจียงไหลพูดว่า “อย่าลากคนอื่นมาเกี่ยวด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณเคอ”
เสิ่นสวินซักถามว่า “ถ้าอย่างนั้นเธอมีสิทธิ์อะไรไปงานเลี้ยงกับเคอฉงอวี่!”
เคอฉงอวี่ยิ้มบาง ๆ “เลขานุการไปงานเลี้ยงเป็นเพื่อนเจ้านาย มีปัญหาอะไรหรือ”
เจียงไหลหันไปมองอย่างประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าเคอฉงอวี่จะไม่ปฏิเสธ