ความคิดแรกของเจียงไหลคือปฏิเสธอย่างสุภาพ “คุณเคอ ขอบคุณค่ะ แต่ฉันเรียกแท็กซี่ไปเองได้”
“ขึ้นรถ” น้ำเสียงของเคอฉงอวี่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ประตูรถก็เปิดออกช้า ๆ
“ขอบคุณค่ะคุณเคอ” เจียงไหลก้มตัวเข้าไปนั่ง พอขยับเข้าใกล้เคอฉงอวี่ก็ได้กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ
ตอนกินข้าวเขาก็ดื่มไปไม่น้อย แต่ไม่เห็นมีท่าทีเมาเลย คอแข็งไม่น้อย เจียงไหลคิดในใจ
คนขับรถหันกลับมาถาม “คุณเลขาเจียงพักอยู่ที่ไหนครับ”
เจียงไหลบอกชื่อหมู่บ้านที่พัก แต่พอนึกได้ว่าเสิ่นสวินกับหลินซูถงกลับไปก่อนแล้ว ก็เปลี่ยนคำพูด “ไม่ต้องไปที่นั่นค่ะ ส่งฉันลงหน้าโรงแรมแถวนี้ก็พอ”
เคอฉงอวี่นึกถึงครั้งแรกที่เจอเธอ ซึ่งก็คือที่โรงแรม ตอนนั้นใบหน้าเธอยังบวมไปครึ่งซีก
“คราวก่อนเขาตบคุณเหรอ”
เจียงไหลชะงักไปครู่หนึ่งกว่าจะนึกออก แล้วพยักหน้า
เคอฉงอวี่หัวเราะเยาะ ด่าเสิ่นสวินว่า “ดีแต่เปลือก”
เจียงไหลหลุบตาลง เงียบโดยไม่โต้แย้ง หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก จนเธอสังเกตว่ารถขับผ่านโรงแรมมาหลายแห่งแต่ไม่ยอมจอด จึงหันไปมองเคอฉงอวี่
“จะส่งฉันไปไหนคะ”
“ไปถึงแล้วก็รู้เอง”
เคอฉงอวี่ไม่ยอมบอกจุดหมายชัด ๆ เจียงไหลจึงเริ่มกังวล นั่งตัวตรงขึ้นแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาเงียบ ๆ
เคอฉงอวี่สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเธอ แววตาชะงักไป “ทำอะไร”
“เตรียมโทรแจ้งตำรวจไว้เผื่อฉุกเฉินค่ะ” เจียงไหลตอบอย่างตรงไปตรงมา
เคอฉงอวี่ “……”
ไม่อยากพูดกับเธอแล้ว
รถขับมาจนถึงย่านมหาวิทยาลัย ก่อนจอดใกล้มหาวิทยาลัยเอ เจียงไหลคุ้นเคยกับแถวนี้ดี อพาร์ตเมนต์ตรงหน้าให้เช่าแพงมาก แพงมาก ๆ ตอนนั้นเธอยังเช่าไม่ไหวเลย