เจียงไหลปิดไฟเข้านอน แต่ในหัวกลับคิดไม่หยุดว่าหลินซูถงจะพาเสิ่นสวินไปที่ไหน
บ้านของเธอกับเสิ่นสวินหรือ?
หรือที่พักของหลินซูถง?
หลินซูถงก็อยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน คงเป็นความตั้งใจของเสิ่นสวินสินะ ไม่อย่างนั้นจะสะดวกให้เขาไปรับไปส่งเธอที่ทำงานได้อย่างไร?
เธอเคยคิดว่าความอ่อนโยนที่เสิ่นสวินมีให้เธอคือความรัก
ที่แท้ก็ไม่ใช่
เสิ่นสวินไม่เพียงมอบความอ่อนโยนให้หลินซูถง แต่ยังให้เงิน ให้การสนับสนุน คอยปกป้อง และมอบสิ่งต่าง ๆ ให้เธอมากมาย... สิ่งที่ภรรยาอย่างเธอไม่เคยได้รับแม้แต่ครั้งเดียว
ถ้าจะบอกว่าเธอได้รับมาแค่สถานะภรรยา แต่คืนนี้ที่โต๊ะอาหาร เสิ่นสวินกลับไม่ยอมรับด้วยซ้ำว่าตัวเองแต่งงานแล้ว ทั้งยังไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย กลับหันมาตั้งข้อสงสัยว่าเธอเป็นฝ่ายหลอกลวง
ตกลงแล้วใครกันแน่ที่หลอกใคร?
เจียงไหลคิดฟุ้งซ่านไปต่าง ๆ นานา แต่ก็ยังดื้อดึงไม่ยอมให้ตัวเองร้องไห้
อย่างไรเสียใบหย่าก็เซ็นไปแล้ว
เหลือแค่รอให้ถึงเวลา
เหลือแค่ใบหย่าเท่านั้น
แค่ได้ออกจากหล่มโคลนแห่งนี้ไปก็พอ
……
เดิมทีหลินซูถงตั้งใจจะพาเสิ่นสวินกลับไปที่พักของเธอ จะได้ทำอะไรสะดวก และไม่ต้องกังวลว่าเจียงไหลจะกลับมาขัดจังหวะ
แต่พอเธอพยุงเสิ่นสวินลงจากรถ เขากลับเดินตรงไปทางบ้านของตัวเอง ไม่ว่าเธอจะร้องเรียกอย่างไรว่า “อาสวิน ทางนี้”
เสิ่นสวินก็ยังเดินโซเซวกกลับไปทางเดิม
เธอก็รู้อยู่แล้วว่าเสิ่นสวินยังอาลัยอาวรณ์บ้านที่เขาอยู่กับเจียงไหล!