เกาเทียนเฉียงไม่คิดว่าหย่อนเบ็ดลงไปปุ๊บก็จะได้ปลา แรงมหาศาลใต้น้ำกระชากคันเบ็ดจนวูบลงเกือบหลุดมือ
โชคดีที่เกาเทียนเฉียงตอบสนองได้ไว เขากำด้ามคันเบ็ดแน่นทันที แล้วสะบัดข้อมือยกคันขึ้นอย่างแรง
สายเบ็ดตึงเปรี๊ยะ ส่งเสียงหึ่งทุ้ม ๆ
เขายืนปักเท้าบนดาดฟ้า เอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย ฝืนรับแรงกระชากระลอกแรกเอาไว้ได้
“เทียนเฉียงได้ปลาแล้ว!”
จางเสี่ยวหลงตะโกนอย่างตื่นเต้น
โม่เหวินฮ่าวกับคนอื่น ๆ หันขวับมามองพร้อมกัน ดวงตาเบิกกว้างกันทุกคน
“โห เร็วขนาดนี้เลยเหรอ? เพิ่งหย่อนเบ็ดก็ได้ปลาแล้ว?”
“ดูคันเบ็ดสิ โค้งขนาดนั้น ปลาตัวนี้ต้องไม่เล็กแน่!”
“อย่างน้อยก็หลายสิบชั่งแน่ ๆ”
จางไห่เฟิงโยนคันเบ็ดในมือลงบนดาดฟ้าทันที แล้วรีบวิ่งไปข้างเกาเทียนเฉียง ตื่นเต้นราวกับตัวเองเป็นคนได้ปลาเสียเอง
“เทียนเฉียง ตั้งสติดี ๆ!”
“อย่าเพิ่งรีบเก็บสาย ล่อให้มันว่ายจนหมดแรงก่อน!”
“เบนคันไปทางซ้าย อย่าให้มันดำลงไปในน้ำลึก!”
“ใช่ ๆ แบบนั้นแหละ! ค่อย ๆ เก็บสาย อย่าผ่อนแรง!”
เขาทั้งโบกไม้โบกมือและชี้แนะเกาเทียนเฉียงว่าควรล่อปลาอย่างไร
ด้วยฝีมือและประสบการณ์ของเกาเทียนเฉียง ไม่จำเป็นต้องให้จางไห่เฟิงมาสอนเลย
แต่พอเห็นอีกฝ่ายออกท่าทางเสียใหญ่โต เขาก็ไม่คิดขัดคอ เพียงทำตามจังหวะของตัวเองแล้วต่อสู้กับยักษ์ใต้น้ำ
ที่โม่เหวินฮ่าวกับพวกเดาไว้ไม่ผิดเลย!
ปลาตัวใหญ่ใต้น้ำเป็นยักษ์จริง ๆ!
แรงกระชากของมันทำให้คันเบ็ดในมือเกาเทียนเฉียงลั่นเอี๊ยด ๆ ปลายคันแทบจุ่มลงไปในน้ำ
ใต้ผิวน้ำมีเงาดำขนาดใหญ่แหวกว่ายไปมา ทุกครั้งที่สะบัดหางก็ทำให้เกิดฟองคลื่นสีขาว