เกาเทียนเฉียงพาเกาเทียนเซิ่งกับคนอื่น ๆ วิ่งเหยาะ ๆ กลับไปยังชายหาดแห่งนั้นอย่างรวดเร็ว
มองจากระยะไกล ผืนทรายดำทะมึนไปหมด ปกคลุมด้วยปลิงทะเลแน่นขนัด
เกาเทียนหลานยืนอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก ปากอ้ากว้างจนแทบหุบไม่ลงอยู่พักใหญ่
“สวรรค์! ปลิงทะเลเยอะมาก!”
เกาเทียนเซิ่งยืนนิ่งไปหลายวินาที ดวงตาเบิกกว้าง “พี่! นี่มันเยอะเกินไปแล้ว!”
ตอนแรกเขาคิดว่าแค่เก็บปลิงทะเลได้สักหลายสิบตัวก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว
แต่ชายหาดตรงหน้ามีปลิงทะเลอย่างน้อยหลายร้อยตัว กระจายเต็มพื้นแน่นขนัดจนแทบนับไม่ไหว
โจวกุ้ยหลานยืนอยู่ริมชายหาด มองปลิงทะเลเต็มพื้น มือยกขึ้นปิดปากโดยไม่รู้ตัว แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เธอใช้ชีวิตอยู่ริมทะเลมาหลายสิบปี ผ่านพายุไต้ฝุ่นมาไม่รู้กี่ครั้ง แต่ไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อน
เกาเทียนเฉียงย่อตัวลง เก็บปลิงทะเลบนพื้นใส่กระสอบสานพลางตะโกนว่า “ยืนอึ้งกันอยู่ทำไม รีบเก็บเร็วเข้า! พวกนี้อยู่พ้นน้ำได้ไม่นาน พอแดดออกก็จะโดนแดดจนละลาย!”
เสียงตะโกนนั้นดึงทั้งสามคนให้หลุดจากอาการตะลึง
เกาเทียนเซิ่งถกแขนเสื้อแล้วพุ่งเข้าไปทันที มือหนึ่งคว้าทีละตัวโยนใส่กระสอบ ท่าทางรวดเร็วราวกับกำลังเก็บก้อนหิน
เกาเทียนหลานตามไปด้านหลัง คอยเลือกเก็บตัวใหญ่เป็นพิเศษ ทุกครั้งที่หยิบขึ้นมาก็พลิกดูให้แน่ใจว่าไม่แตก ไม่เน่า แล้วจึงใส่ลงถัง
โจวกุ้ยหลานเก็บอย่างพิถีพิถันที่สุด หยิบขึ้นมาตรวจทีละตัว ตัวไหนผิวถลอกหรือหนามหายก็แยกวางไว้ข้าง ๆ