ทุกคนคว้าไฟฉายแล้ววิ่งตามเกาเทียนเซิ่งไปทางหลังแนวโขดหิน
พออ้อมไปถึงหน้าหาดเลนผืนนั้น ทุกคนก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกัน
ทั่วทั้งหาดเลนมีปูเขียวอยู่เต็มไปหมด มองแน่นขนัดจนแทบนับไม่ถ้วน
ปูเขียวเหล่านี้ชูกรรไกรใหญ่คลานไปมาบนพื้นทราย ปากพ่นฟองออกมา กระดองสีเขียวอมเทาสะท้อนแสงวาวมันเมื่อกระทบแสงไฟ
“โธ่เอ๊ย! ที่นี่มีปูเขียวเยอะขนาดนี้ได้ยังไง?”
จางเสี่ยวหู่เบิกตากว้างจนแทบถลน ตกใจเสียจนคางเกือบหล่น
ตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นปูเขียวมากมายขนาดนี้!
เกาเทียนเฉียงส่องไฟฉายกวาดมองหาดเลนอย่างละเอียด
ปูเขียวพวกนี้ตัวใหญ่มาก แม้แต่ตัวเล็กที่สุดก็หนักเกินครึ่งกิโลกรัม ส่วนตัวใหญ่ที่สุดหนักถึง 1–1.5 กิโลกรัม
แม่ปูหลายตัวมีท้องกลมป่อง เผยให้เห็นมันสีแดงคล้ำ แค่ดูก็รู้ว่าเป็นแม่ปูมันแดงที่มีมันเต็มท้อง
“มัวยืนตะลึงกันอยู่ทำไม? รีบกลับไปเอาถังมาเร็ว!”
เกาเทียนเฉียงลุกขึ้น หันไปบอกทุกคนที่ยังมีสีหน้าตกตะลึง
ตอนนี้ปูเขียวราคาดีไม่น้อย
ปูเขียวทั่วไปขายได้กิโลกรัมละ 25 หยวน ส่วนแม่ปูมันแดงราคาสูงถึงกิโลกรัมละ 40 หยวน
ปูเขียวบนหาดเลนผืนนี้อย่างน้อยก็น่าจะมีอยู่หลายร้อยกิโลกรัม ถ้าจับไปขายทั้งหมด อย่างต่ำก็ทำเงินได้หนึ่งถึงสองหมื่นหยวน
“พวกเราจะกลับไปเอาเดี๋ยวนี้!”
จางเสี่ยวหู่รีบรับคำ แล้วพาลูกเรือหลายคนวิ่งกลับไปที่เรือ ก่อนหิ้วถังพลาสติกกลับมาสิบกว่าถัง พร้อมเชือกไนลอนม้วนใหญ่ที่เอาไว้รัดกุ้งกับปูโดยเฉพาะ