หลังจัดการปลาจวดปากเหลืองเรียบร้อย เกาเทียนเฉียงก็แยกถุงลมปลาออกมา ห่อด้วยผ้าชื้นแล้วนำไปแขวนไว้ในที่ร่มในห้องโดยสารให้แห้ง
ถุงลมของปลาจวดปากเหลืองตัวนี้หนักถึง 4 ชั่งกว่า เมื่อตากแห้งแล้วน่าจะเหลือประมาณ 1 ชั่งครึ่ง นับเป็นของล้ำค่าเลยทีเดียว!
จากนั้นทุกคนก็ตกปลากันต่อ
ฝูงปลากะมงพร้าวในทะเลรวมตัวกันอยู่นานถึง 2 ชั่วโมง กว่าจะค่อย ๆ กระจายตัวไป
ในช่วง 2 ชั่วโมงนั้น ทุกคนตกปลากะมงพร้าวขึ้นมาได้อีกไม่น้อย แต่ละคนสนุกกับการตกปลาอย่างเต็มที่
เกาเทียนเฉียงมองฝูงปลาที่ค่อย ๆ ว่ายจากไป ในใจรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
ฝูงปลากะมงพร้าวนี้ใหญ่มาก แถมยังอยู่กันหนาแน่น หากใช้แหอวนล้อมจับ อย่างน้อยก็น่าจะจับขึ้นมาได้สัก 2,500 ถึง 3,000 กิโลกรัม
แม้ราคาปลากะมงพร้าวจะไม่แพง แต่ก็ขายได้กิโลกรัมละ 7-8 หยวน
รวมกัน 2,500 ถึง 3,000 กิโลกรัม อย่างน้อยก็มีมูลค่าหลายหมื่นหยวน
น่าเสียดายที่วันนี้พวกเขาออกเรือมาตกปลา จึงไม่ได้เอาแหอวนมาด้วย ไม่อย่างนั้นเกาเทียนเฉียงคงจับขึ้นมาสักรอบแน่
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงกว่าแล้ว
ตกปลามาตลอดทั้งเช้า ทุกคนเริ่มหิวกันขึ้นมา
จางไห่เฟิงลูบท้อง พลางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วตะโกนว่า “เทียนเฉียง มื้อเที่ยงกินอะไรดี? หิวจนท้องติดหลังแล้ว!”
เกาเทียนเฉียงยิ้มแล้วตอบว่า “แถวนี้มีเกาะอยู่แห่งหนึ่ง พวกเราไปปิกนิกย่างบาร์บีคิวบนเกาะกันดีไหม?”
“ความคิดดีนี่!”
โม่เหวินฮ่าวเห็นด้วยเป็นคนแรก
“บาร์บีคิวหรือ? ฉันชอบ!”
หลิวลี่น่ากระตือรือร้นขึ้นมาทันที
จางหมิ่นเองก็ตาเป็นประกาย เธอดึงแขนเสื้อหลี่เจิ้งเต้าเบา ๆ แล้วพูดว่า “ที่รัก ฉันอยากกินบาร์บีคิว!”