เกาเทียนเฉียงลูบหัวนกโจรสลัดเบา ๆ มือขวาแนบลงบนบาดแผลตรงโคนปีกของมันอย่างแนบเนียน
ครู่ต่อมา รูปเคารพราชามังกรบนแขนขวาของเขาก็ร้อนวาบขึ้นเล็กน้อย กระแสอุ่นสายหนึ่งไหลจากฝ่ามือเข้าสู่ร่างของนกโจรสลัด
ภายใต้การรักษาจากกระแสอุ่น บาดแผลตรงโคนปีกของนกโจรสลัดก็สมานเข้าหากันด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เพียงชั่วครู่ แววตาอ่อนล้าของมันก็กลับมาสดใสเปล่งประกาย
มันส่งเสียงร้องอย่างร่าเริง กระพือปีกด้วยความตื่นเต้น ก่อนโผเข้าหาเกาเทียนเฉียงอย่างกระตือรือร้น ราวกับลูกสุนัขตัวน้อยที่กำลังออดอ้อน
“พอแล้ว ๆ!”
เกาเทียนเฉียงหัวเราะพลางปลอบนกโจรสลัดที่กำลังตื่นเต้น จากนั้นก็ย่อตัวลงช่วยจัดขนบนตัวมันให้เรียบร้อย
จางไห่เฟิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองอย่างอิจฉา ก่อนขยับเข้ามาถามว่า “เทียนเฉียง ให้ฉันลูบมันบ้างได้ไหม?”
พูดจบ เขาก็ยื่นมือออกไปหมายจะลูบนกโจรสลัด
แต่ก่อนที่มือของเขาจะเข้าใกล้ นกโจรสลัดก็หันขวับมา จิกมือเขาอย่างแรง
จางไห่เฟิงตกใจจนถอยกรูด เกือบหงายก้นลงไปนั่งบนดาดฟ้าเรือ
เกาเทียนเฉียงทั้งขำทั้งจนใจ ลูบหัวนกโจรสลัดเบา ๆ แล้วดุว่า “อย่าจิกมั่วสิ นี่เพื่อนฉัน!”
นกโจรสลัดเอาหัวถูฝ่ามือของเกาเทียนเฉียง ส่งเสียงร้องอย่างว่าง่าย ก่อนหันไปกลอกตามองจางไห่เฟิง
ราวกับกำลังพูดว่า แกเป็นใคร ถึงได้คิดจะมาลูบฉัน!
จางไห่เฟิงอ้าปากค้าง หันไปพูดกับหลิวลี่น่าและคนอื่น ๆ อย่างเหลือเชื่อว่า “เห็นกันหรือเปล่า นกตัวนี้กำลังดูถูกฉันอยู่!”
ทุกคนได้ยินแล้วก็หัวเราะครืน
หลิวลี่น่าพูดด้วยสีหน้าทึ่งว่า “นกตัวนี้ฉลาดเกินไปแล้ว! รู้สึกเหมือนมันเข้าใจภาษาคนเลย!”