แสงทองจ้าค่อยจางหาย เผยให้เห็นร่างสูงตระหง่านผู้ห่อหุ้มด้วยชุดเกราะสีทอง หน้าตาเฉียบคมเย็นชา ดวงตาคู่แข็งกร้าวกวาดมองลงมาจากที่สูงเหนือฝั่งแม่น้ำ ก่อนจะแช่แข็งอยู่ที่ซากศพของมังกรมัวร์สีม่วง
สีหน้าของชายผู้นั้นเปลี่ยนเป็นหมึกคราบในทันที ก่อนจะระเบิดคำรามลั่น
"อวดดี!!"
"ใครให้พวกเจ้าฆ่ามังกรมัวร์สีม่วงตาย?! ใคร?!"
ชายเกราะทองกำแหงมองลงด้านล่าง สายตากวาดผ่านทหารม้าห้านายและเจียงเป่ย "พวกเจ้าเป็นคนค่ายทหารไหน?! เปล่งเสียงตอบมา!"
เจียงเป่ยรู้ดูรู้หูหดตัวเล็กน้อย มองประเมินชายคนนี้โดยไม่เอ่ยวาจา
ฉีหงขมวดคิ้ว ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ค้อมกายประนมมือ "ข้าพเจ้าเป็นคนของกองม้าห้าแห่งค่ายหวงหนึ่ง แล้วท่านผู้นี้เป็นผู้ใดเล่า?"
ชายเกราะทองหัวเราะเยาะเสียงเย็น ค่อย ๆ ลงจากอากาศอย่างช้า ๆ ประทับยืนบนชายหาด สายตาแหงนมองอย่างเหยียดหยัน "ค่ายหวงหนึ่ง? ค่ายชั้นหวงเล็ก ๆ นี่เอง กล้าแตะต้องสัตว์ล่าของข้าเช่นนี้?! ได้รับอนุญาตจากข้าแล้วหรือ?!"
"คำพูดของท่านนี่ความหมายใดกัน? แม่น้ำจินซงแห่งนี้แท้จริงคือดินแดนภายใต้การดูแลของค่ายหวงหนึ่งของพวกเรา เราสังหารปีศาจกำจัดภัย จำเป็นต้องขออนุญาตจากใครอีกหรือ?!"
ฉีหงได้ฟังดังนั้น ใบหน้าเปี่ยมโทสะทันที เสียงเย็นเยียบ
ชายเกราะทองขนคิ้วตั้งชัน ตะโกนเสียงหวีดหวัด
"มังกรมัวร์สีม่วงตัวนี้ข้าจ้องมองมานานแสนนาน! แผลที่กายมัน ข้าเป็นผู้สร้างด้วยมือตัวเอง! ข้าตั้งใจไม่ฆ่ามัน ก็เพื่อให้มันหนีกลับมาที่แม่น้ำจินซงพักรักษาตัว เพื่อให้ถุงน้ำดีมังกรและพลังมังกรในกายมันเจริญงอกงามถึงขีดสุดในระหว่างการหายดี นั่นแหละคือวัตถุวิศษแท้จริง มีประโยชน์ยิ่งใหญ่แก่ข้า!"
สายตาของเขากวาดผ่านเนื้อมังกรที่ถูกแล่แบ่งกันกิน ความโกรธในดวงตาแทบจับตัวเป็นชิ้น ก่อนจะระเบิดคำราม
"ข้ารอคอยทั้งก่อนทั้งหลังเกือบครึ่งเดือน! พวกเจ้านี่ไง สัตว์ล่าที่ข้าจ้องมานานเช่นนี้ถูกพวกเจ้าฆ่าตาย ยังเอาไปเป็นอาหารให้ไอ้พวกไร้ค่าพวกนี้กินอีก?! พวกค่ายหวงหนึ่งพวกเจ้ากำลังรนหาที่ตาย!"
ได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าของเจียงเป่ยและฉีหงต่างเปลี่ยนไปทั้งคู่