“เจ้ามาแล้วแล้วจะเป็นอย่างไร? เซี่ยวเว่ยของเจ้าฆ่าเทพมังกรม่วงของข้าตาย กองพันหวงที่หนึ่งของพวกเจ้าควรให้คำชี้แจงกับข้าสักหน่อยไม่ใช่หรือ?”
หลี่เย่าส่งเสียงหึหึเย็นชา
“เรื่องโง่เขลา!”
หยวนเช่อตะโกนเสียงดัง “เจ้าลองบอกข้าดูสิ ต้องการคำชี้แจงแบบไหน? เจ้าชัดเจนว่ามีพลังปรานจักรพรรดิมังกรม่วงได้ แต่กลับไม่ฆ่า ปล่อยให้เขาอาละวาดสังหารชาวบ้านริมแม่น้ำจินซง ทำให้ผู้บริสุทธิ์ตายไปเท่าไร? ข้าเห็นว่าคนที่ควรให้คำชี้แจงคือเจ้า หลี่เย่า ต่างหาก!”
หลี่เย่าสีหน้าเปลี่ยน ตะโกนโกรธว่า “ข้าจะให้คำชี้แจงอะไร?! เหล่าผู้ต่ำต้อยเพียงนี้ ตายก็ตาย หรือข้าต้องและชีวิตแทนพวกเขาด้วยหรือ?! อย่าคิดว่าวันนี้เป็นเจ้าหยวนเช่อที่มา ข้าจะกลัว!”
ยังไม่ทันจบถ้อยคำ ร่างของเขาก็พุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ฟันหอกหนึ่งทีปักมายังอกของหยวนเช่อ!
“โง่เขลา!”
ดวงตาหยวนเช่อเย็นเยียบ ตะโกนก้อง
กระบี่ยาวในมือสั่นสะเทือนรุนแรง คมกระบี่แตกตื่นด้วยน้ำหนักกระบี่มโหฬาร แสงกระบี่ดุจทางช้างเผือกคว่ำสู่ฟ้า ฟาดออกมากลางอากาศ
“เคร้ง!!”
จังหวะที่กระบี่ปะทะหอก เกิดเสียงดังกังวานก้องกัมปนาท
ตามมาด้วยคลื่นพลังบ้าคลั่งถึงขีดสุดแตกออกจากจุดปะทะ บีบผิวน้ำจินซงจนยุบตัวเป็นแอ่งขนาดยักษ์
หลี่เย่าส่งเสียงครางในคอ ร่างสะดุดถอยหลังสองก้าว
หยวนเช่อถอยเพียงครึ่งก้าวก็มั่นคง จ้องมองหลี่เย่าอย่างเย็นชา
เจียงเป่ยไม่ลังเล ณ วินาทีที่หลี่เย่าถอย ร่างของเขาก็พุ่งออกไปแล้ว แคลงเทพเพลิงสวรรค์พร้อมด้วยเปลวนรกบุปผาแปดบาป ฟาดเข้าหาหลี่เย่าอย่างกล้าหาญ!
หลี่เย่าสีหน้าแปรปรวน ในความเร่งรีบกวาดด้ามหอกปัดกลับ รับแคลงนั้นไว้ได้
“พวกเจ้า!”
หลี่เย่าโกรธกรีดกร๊าก กำลังจะพูดอะไร แต่หยวนเช่อและเจียงเป่ยก็บุกเข้าประชิดตัวแล้ว
“ตึงตึงตึง!!”
สามคนปะทะกันอย่างดุเดือดอีกครั้งบนหาดริมแม่น้ำ
หยวนเช่อเช่นกันคือเทพอริยะขั้นใหญ่ พลังไม่อาจมองข้าม การต่อสู้เดี่ยวนั้นไม่เคยหวั่นเกรงหลี่เย่าแม้แต่น้อย
บัดนี้ยังมีเจียงเป่ยช่วยเหลือ การรับมือหลี่เย่าเพียงผู้เดียวย่อมง่ายดายเหลือเกิน
หลี่เย่าแม้จะออกพลังเต็มที่ ก็ค่อย ๆ ตกอยู่ในความเสียเปรียบอย่างสิ้นเชิง