“มาถึงแล้ว เจียงเป่ย ที่นั่นคือดินแดนเทพสิ้นชีพ!”
หลิวชิงชี้ไปยังกลุ่มสถาปัตยกรรมโบราณเบื้องหน้า พูดด้วยความตื่นเต้น
สายตาของเจียงเป่ยมองไปตาม
กลุ่มอาคารนี้เห็นได้ชัดว่ามีประวัติศาสตร์อันยาวนานมาก
กลุ่มอาคารไม่สมบูรณ์ ส่วนใหญ่พังทลายไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าผ่านการกัดกร่อนจากกาลเวลามานานหลายปี ที่แห่งนี้ไม่อาจคืนความงดงามในอดีตได้อีกแล้ว
ทั้งสองลงมายังกลุ่มอาคารนี้
และเจียงเป่ยก็ค้นพบว่าบนคานเสาและก้อนหินที่หักโค่นรอบ ๆ มีตัวอักษรสลักเรียงรายอยู่ ส่วนใหญ่คือสิ่งที่บรรดาผู้บำเพ็ญที่เดินทางมาชมได้ทิ้งไว้ สื่อถึงความปรารถนาและความเคารพศรัทธาต่อองค์เทพองค์เดียวในยุคนั้น
“นี่คือ…ประตูสัมฤทธิ์?”
หลังเดินลึกเข้าไปในกลุ่มอาคารไประยะหนึ่ง เจียงเป่ยก็พบอย่างทันทีว่าเบื้องหน้ามีประตูสัมฤทธิ์โบราณอยู่หนึ่งแห่ง
สิ่งเดียวที่แตกต่างจากประตูอื่นคือ นอกจากประตูสัมฤทธิ์นี้จะเก่าแก่มากแล้ว ตรงกลางยังโปร่งเป็นช่องว่าง นั่นคือมีเพียงกรอบประตูเท่านั้น
“เจียงเป่ย ตำนานเล่าว่านี่คือประตูแห่งการสืบทอดขององค์เทพ!”
หลิวชิงเอ่ยขึ้น
“โอ? แล้วต้องเปิดอย่างไร?”
เจียงเป่ยถามอย่างแปลกใจ
“เรื่องนี้…ข้าก็ไม่ทราบ แต่น่าจะหยิบอาวุธเทพเหนือธรรมชาติทั้งแปดชิ้นของเจ้าออกมาก็น่าจะได้”
หลิวชิงครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วกล่าว
“ดี งั้นข้าลองดู”
เจียงเป่ยพยักหน้าเบา ๆ แล้วตบฝ่ามือลงบนถุงเฉียนคุน
ทันใดนั้น แสงสว่างแปดสายพุ่งทะยานออกมาจากถุงเฉียนคุนของเขา!
“ซิว ซิว ซิว!!”
แสงสว่างแปดสายนี้ คืออาวุธเทพเหนือธรรมชาติทั้งแปดชิ้นที่เจียงเป่ยเป็นเจ้าของในปัจจุบัน!
หลิวเจียวเก้าฟ้า คันธนูชักฟ้า กระบี่บินปล้นฟ้า… ล้วนอยู่ในนั้น!
ต่อมา เจียงเป่ยเหวี่ยงฝ่ามือ บังคับอาวุธเทพเหนือธรรมชาติทั้งแปดชิ้นให้พุ่งตรงไปยังประตูสัมฤทธิ์โปร่งเบื้องหน้าในทันที
และวินาทีถัดมา ภาพที่น่าสยองขนลุกก็ปรากฏขึ้น
เห็นได้ชัดว่าแสงสว่างแปดสายนั้นไม่ได้ทะลุผ่านประตูสัมฤทธิ์ แต่หยุดค้างลอยอยู่ตรงส่วนกลาง
ต่อมา เมื่ออาวุธเทพเหนือธรรมชาติทั้งแปดชิ้นลอยค้างอยู่เหนือนั้นครบทุกชิ้น
ตำแหน่งโปร่งตรงกลางของประตูสัมฤทธิ์ก็ปรากฏวงล้อมหึมาขึ้น!