"เจียงเป่ย เจ้าไม่ต้องเศร้าโศกมากนัก นับแต่หลายปีมานี้ ไม่มีผู้ใดเคยรวบรวมอาวุธจิตสวรรค์ครบแปดชิ้นได้เลย สิ่งนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วในตัวมันเอง แม้ไม่ได้รับมรดกเทพ พวกเราก็เชื่อว่าด้วยความแข็งแกร่งของเจ้า ยังมีโอกาสต่อกรกับตระกูลโบราณต้องห้ามได้อยู่!"
หลิวชิงปลอบโยน
แต่เจียงเป่ยกลับส่ายหัว "ตระกูลโบราณต้องห้ามมีฐานรากลึกหนักนัก ครั้งก่อนที่พวกมันมา มาแค่ครั้งเดียวก็มาถึงสองคน จอมสูงสุดแห่งปฐพีผ่านขั้นใหญ่ ถ้ามันส่งผู้เชี่ยวชาญมากกว่านี้ เราจะมีหนทางใดต้านทานได้อีก?"
หลิวชิงได้ยินดังนั้น อยากจะเอ่ยก็เอ่ยไม่ออก พูดอะไรไม่ได้ เพราะคำที่เจียงเป่ยว่านั้นสมเหตุสมผลยิ่ง
ตระกูลโบราณต้องห้ามเป็นสิ่งมีชีวิตเช่นไร พวกเขาเหล่านี้รู้ดีที่สุด
คำว่า "ตระกูลโบราณต้องห้าม" ไม่ว่าจะเป็นตระกูลโบราณใด ตลอดสายธารประวัติศาสตร์ ยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีผู้ใดกล้ายั่วยุให้เป็นศัตรู
ก็เพียงเพราะบุคคลแห่งตระกูลโบราณต้องห้าม เมื่อก้าวออกจากแดนต้องห้าม จะถูกลงทัณฑ์เทพทันที ชาวโลกจึงค่อย ๆ ผ่อนความระแวงลง ไม่ได้หวาดหวั่นมากนัก
และทุกวันนี้ ไม่อาจรู้ได้ว่าด้วยเหตุผลอันใด
ตระกูลโบราณต้องห้ามกลับละเลยทัณฑ์เทพ ก้าวออกจากแดนต้องห้ามได้แล้ว
นี่คือสัญญาณอันตรายอย่างยิ่ง
เมื่อบุคคลแห่งตระกูลโบราณต้องห้ามก้าวออกจากแดนต้องห้ามได้ทั้งหมด อย่าว่าแต่แดนเทพปรากฏและแดนเทพเลย
ทั้งจักรวาล คงต้องพินาศยับ!
"เจียง… พี่น้องเจียง!! ประมุขนิกายหลิว! ผู้นำแคว้น!!"
ขณะนั้นเอง ภายนอกหอปรึกษาราชการ ก็มีเงาร่างหนึ่งวิ่งตะกุกตะกักเข้ามาอย่างรี่
มิใช่ใครอื่น แต่คือจ้าวเจิ้นเยว่
"เฒ่าจ้าว? เกิดเรื่องอันใดขึ้น? เหตุใดจึงตื่นตูมรี่ร้อนเช่นนี้?"
กู่เทียนไห่เห็นดังนั้น รีบถามอย่างร้อนใจ
"ภายนอกมีกลุ่มคนมา หัวหน้าดูท่าทีจะมีพลังไม่ธรรมดา ดูเหมือนก็อยู่ในขั้นทะลุฟ้าเช่นกัน! ระบุชื่อขอพบพี่น้องเจียงโดยเฉพาะ!"
จ้าวเจิ้นเยว่กล่าว
"โอ้? มีคนมาเยือนงั้นรึ?"
กู่เทียนไห่สีหน้าเปลี่ยนไป
คิ้วของหลิวชิงก็ขมวดมุ่น เอ่ยกับเจียงเป่ยว่า "เจียงเป่ย จงระวัง! มีแนวโน้มสูงว่าเป็นพวกตระกูลโบราณต้องห้าม!"
"ไม่เป็นไร ไปดูกัน ขั้นทะลุฟ้าเพียงคนเดียวยังทำอะไรข้าไม่ได้"