ชั่ววูบนั้นเอง ร่างของเสวี่ยจ้านเทียนก็กลายเป็นยักษ์ผู้มหึมา แสงเลือดสาดกระเจิงทั่วทั้งร่าง พลังคลื่นสายปราณพุ่งทะยานขึ้นอย่างน่าตระหนก
เขาแกว่งหมัดขึ้นอย่างรุนแรง ฉีกมิดฟ้าว่าง หมัดหนึ่งพุ่งเข้าโหมกระหน่ำเข้าหาศีรษะของเจียงเป่ย
"เจียงเป่ย ตายมา!"
พลังของหมัดนี้ช่างน่าสยองเหลือเกิน บดขยี้ห้วงอากาศเป็นชั้น ๆ ยังไม่ทันตกลงมา ก็ทำให้เซวียนหยวนเหวินเทียน เฟินเทียนจิ้น และคนอื่น ๆ เบื้องหลังรู้สึกเลือดลมในร่างกายปั่นป่วนพลุ่งพล่าน!
ทว่าเผชิญหมัดหนึ่งที่ทรงพลังสุดประมาณนี้ สีหน้าของเจียงเป่ยกลับไม่แปรปรวนแม้แต่น้อย แววตาไร้คลื่นลม ไม่หลบไม่หลีก
"เจ้าหนูนี่ไม่ขยับหลบแม้แต่นิด? โอหังถึงขนาดนี้เชียว! คงไม่รู้ตัวว่าคำว่า 'ตาย' เขียนว่าอย่างไรสินะ!"
ลี่หยวนกล่าวอย่างโหดเหี้ยม
"เฮ็ด! เจ้าก็จะได้แลกเปลี่ยนราคาจากความโง่เขลาของตัวเองเร็ว ๆ นี้!"
เย่ฉาส่งเสียงฮึดเย็นชา น้ำเสียงแทบเต็มไปด้วยการดูหมิ่น
ฝ่ายเซวียนหยวนเหวินเทียนก็ลุ้นให้เจียงเป่ยจนมือเกร็ง
แม้พวกเขาจะรู้ว่าเจียงเป่ยไม่เคยทำสิ่งที่ไม่มั่นใจ แต่เผชิญหมัดเต็มกำลังของผู้ไต่ถึงจุดสูงสุดแห่งภูมิปรมาจารย์แบบนี้ เจียงเป่ยจะเอาอะไรต่อกร?!
วินาทีถัดมา ในจังหวะที่หมัดของเสวี่ยจ้านเทียนพุ่งมาถึงหน้าเจียงเป่ย เกือบจะทำลายศีรษะของเขา!
ร่างเจียงเป่ยก็ขยับขึ้นอย่างกะทันหัน!
นิ้วทั้งห้าแผ่ออกอย่างรุนแรง ฉีกแผ่นฟ้า
จากนั้นมีแต่เสียง "แป๊ก"
นิ้วทั้งห้าของเขาเบียดหยุดหมัดอันน่าสยองของเสวี่ยจ้านเทียนไว้ได้ทั้งที บีบรัดไว้ในอุ้งมือ ไม่ให้เคลื่อนไปได้แม้ครึ่งหนึ่ง!
"อะไรนะ?!"
เห็นภาพนี้ สีหน้าของเสวี่ยจ้านเทียนเปลี่ยนไปทันที ตกตะลึงสุดขีด
หมัดเต็มกำลังของเขา กลับถูกเจียงเป่ยรับไว้ได้ง่ายดายเพียงเท่านี้?
ล้อเล่นอะไรกันแน่?!
"ตอนนี้ ถึงคิวข้า"
เจียงเป่ยเอ่ยเสียงเย็นชา จากนั้นบีบหมัดของเสวี่ยจ้านเทียนแล้วออกแรงอย่างรุนแรง
"เปรี้ยง!!!"
"อุบ!!!"
หมัดของเสวี่ยจ้านเทียนถูกบีบแตกกระจาย เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดดังลั่น
อุ้งมือของเจียงเป่ยไล่คว้าตามไปจับต้นแขนที่ขาดของเสวี่ยจ้านเทียน สะบัดทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ
"ตูม!!!"