สวนหยวนเหวินเทียนตบบ่าเจียงเป่ยเบา ๆ หนัก ๆ เป็นการปลอบใจ "เจ้าทำได้ดีพอแล้ว! ด้วยอัจฉริยภาพของเจ้า ในวันข้างหน้าการตัดศีรษะของแก่ชราอย่างเหลยเจี๋ยอวิ๋นนั่น ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร!"
ต่อจากนั้น เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน น้ำเสียงเปลี่ยนทาง คิ้วขมวดมั่น กล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำลึก "แต่พันธมิตรเทพโบราณในตอนนี้ กำลังสั่นคลอนราวกับเรือแล่นกลางพายุ! อสูรเฒ่าแห่งเผ่าโบราณผู้ต้องสาปทั้งหลาย อีกไม่ช้าก็จะหลุดพ้นจากคำสาปได้อย่างสมบูรณ์ และทะยานออกมาราวกับแมลงระบาด เมื่อถึงวันนั้น สิ่งมีชีวิตสยองขวัญที่แท้จริงเหล่านั้น เราไม่มีทางหยุดยั้งได้เลย!"
"และยิ่งไปกว่านั้น… ที่ยุ่งยากกว่าคือ ภัยกำลังเกิดจากภายในกำแพงเมืองเอง! ภายในของพวกเรากำลังมีปัญหาใหญ่!"
"ปัญหาใหญ่ภายใน?!"
เมื่อได้ยินคำนี้ สีหน้าของเซียวติ่งเปลี่ยนไปทันที รีบถาม "รองประมุข คำนี้หมายความว่าอย่างไร?!"
สีหน้าของเซวียนหยวนเหวินเทียนมืดหม่นยิ่งกว่าใคร เขากระชับนิ้วทั้งห้าแน่น กล่าวว่า "จากการสืบสวนของข้า ภายในพันธมิตรเทพโบราณของพวกเรามีกบฏ! เป็นตะปูที่เผ่าโบราณผู้ต้องสาปตอกฝังเข้ามา! เขาทรยศไปเข้ากับเผ่าโบราณผู้ต้องสาปมาก่อนแล้ว ตั้งแต่ยังไม่ได้เข้าร่วมกับพวกเราเสียอีก!"
"อะไรนะ? กบฏ?!"
คำนี้ทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปพร้อมกัน ต่างมองหน้ากันและกัน เห็นแววตาตกตะลึงในดวงตาลึกของกันและกัน
"รองประมุข แล้วกะ… กบฏคนนั้นคือใคร?!"
จางหลิงถามด้วยความตกตะลึงสุดซึ้ง
สีหน้าของเจียงเป่ยก็มืดลงทันทีเช่นกัน
สวนหยวนเหวินเทียนส่ายหัวช้า ๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "สืบไม่ได้ แต่จากที่ข้าทราบ คราวนี้เหลยอวิ๋นสามารถบุกมาถึงเร็วเพียงนี้ ตัดทางถอยของพวกเจ้าได้ ก็เพราะกบฏตนนี้ลอบส่งข่าว!"
"และคนที่ทำได้ถึงขั้นนี้ กบฏในพันธมิตรของพวกเรา อย่างน้อยก็ต้องเป็นระดับผู้อาวุโส!"
เจียงเป่ยกระชับนิ้วทั้งห้าแน่น กล่าว "น่าสาปแช่ง! ถูกตั้งแต่แรกควรเก็บลมหายใจสุดท้ายของเหลยอวิ๋นไว้ครึ่งหายใจ สอบสวนมันให้แหลก!"
"บัดซบ!"