"ไม่ใช่ว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นหรอกนะ?"
เฟิงเซียนขมวดคิ้วม่น พูดด้วยความเป็นห่วง
"คงถึงขั้นนั้นไม่ ภารกิจของเหลียงเสวี่ยไม่ยากเย็นอะไร ยิ่งกว่านั้นเขาก็คือผู้ครองขั้นเล็ก ไม่มีหรอกที่จะทำอะไรเขาไม่ได้"
เติ้งชางสายตาแลบแววไตร่ตรอง กล่าวขึ้น
"คงไม่ช้าก็เร็วจะกลับมาเอง ไม่ต้องเป็นห่วง"
เฟินเทียนจิ้นกล่าว
"อืม"
เติ้งชางพยักหน้าเบา ๆ แล้วก็ไม่คิดต่อ มองไปยังเหล่าบรรดาคนภายในมหาศาลา กล่าวว่า "วันนี้ขอจบเพียงเท่านี้ ทุกท่านโปรดกลับไปได้"
จากนั้นทุกคนไม่ลังเล พากันพุ่งผ่านออกไปนอกมหาศาลาเทพสูงสุด
เจียงเป่ยและจินปี้ก็กลับมายังคฤหาสน์ของตนเช่นกัน
เมื่อกลับมาถึง เจียงเป่ยขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งเครียด เริ่มต้นการสรุปสรรพากรของวันนี้
"พลังของข้าในตอนนี้ ขีดจำกัดน่าจะเทียบได้กับผู้ครองขั้นใหญ่ ดูเหมือนจะพอใช้ได้อยู่ แต่ก็ยังห่างไกลจากเพียงพอนัก!"
ใจของเจียงเป่ยหนักอึ้ง
นั่นเหลยเจี๋ยอวิ๋นคือขั้นผู้ครองขั้นสุดยอดอย่างแท้จริง พลังแกร่งกล้าเหลือประมาณ ครั้งนั้นแม้สถานะจะถูกสูญเสียไปมากแล้วก็ตาม
แต่แม้เขาอยู่ในสภาพสมบูรณ์สุด ก็ยังห่างไกลจากคู่ต่อสู้นั้นโดยสิ้นเชิง
นี่คือเหวลึกที่ข้ามผ่านไม่ได้
และตามคำพูดของเหลยเจี๋ยอวิ๋นก่อนจากไป เผ่าเทียนเหลยโบราณของพวกมัน รวมถึงบรรดาตระกูลโบราณต้องห้ามเหล่านั้น ย่อมมีเหล่าผู้แข็งแกร่งผุดขึ้นมาเป็นจำนวนมากในเวลาอันสั้นอย่างแน่นอน
เพียงเหลยเจี๋ยอวิ๋นคนเดียวก็น่าสะพรึงเพียงนี้แล้ว
เมื่อถึงวันนั้น พันธมิตรเทพโบราณของพวกเขาจะเอาอะไรมาต้าน?
แล้วเขาจะต้านได้เช่นไร?
ที่สำคัญที่สุด ตอนนี้ในพันธมิตรเทพโบราณยังมีผู้ทรยศผุดขึ้นมาด้วย!
นิ้วทั้งห้าของเจียงเป่ยบีบแน่น เรื่องนี้ย่อมเป็นสิ่งที่ยุ่งยากที่สุด เพราะไม่ว่าเมื่อใด ในที่มืดก็อาจมีใครสักคนแอบพุ่งออกมาแทงหลังเสียเฉย ๆ ต้องระแวงระวังตลอดเวลา ระมัดระวังเป็นพิเศษ!
"จากนี้ไปทุกวันในพันธมิตรเทพโบราณนี้ ต้องระแวงใจอยู่เสมอ ห้ามไว้ใจใครสักคนอย่างเบ็ดเสร็จ! ต้องคิดล่วงหน้าเผื่อไว้เสมอ!"
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เจียงเป่ยไม่คิดต่อ รีบเปิดแผ่นสรรพากรออกทันที
[เจ้าสังหารเหลยหยวนผู้บาปยิ่งกว่าฟ้า ได้รับแต้มบุญ+168282000000000!]