"เพราะเรื่องแค่นี้ พวกเจ้าจึงจะยืมมือปีศาจมาฆ่าเจียงเป่ยให้ตาย!!"
จางฉีหมิงบีบกำปูนหนัก ตะโกนด้วยความโกรธ
"เฮ้! เจียงเป่ยฆ่าเหยื่อของข้าไปก็แล้วไป ที่แม่น้ำจินซงน่ะมันยังกล้าลงมือกับข้า ต่อหน้าคนมากมายขนาดนั้น ทำให้ข้าเสียหน้าจนสุดตัว! แบบนี้ข้าหลี่เย่าจะกลืนความแค้นนี้ลงคอได้อย่างไร?!"
หลี่เย่าเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมทั้งใบหน้า หันไปมองเจียงเป่ยแล้วพูดต่อ "เราสองก็ไม่คิดว่าขยะอย่างจินเทียนหลงจวินจะเก็บเจ้าไม่อยู่ด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่เป็นไร วันนี้เราพี่น้องลงมาเอง ก็เพื่อเก็บหนี้นี้!"
"ท่านพลเอกอยู่เบื้องล่างภูเขานี่! พี่น้องสองคนนี่กล้าขนาดนี้เชียวหรือ! เชื่อไหมว่าข้าสั่งประโยคเดียว คนหลายร้อยเบื้องล่างก็จะพุ่งขึ้นมาทันที!"
จางฉีหมิงกล่าว
แต่หลี่เย่าเมื่อได้ยินกลับไม่กลัว กลับหัวเราะเสียงดังลั่น "ในเขาปีศาจแห่งนี้ พวกเจ้าตายกันหมดก็โยนความผิดให้ปีศาจรับซะก็จบ จะเกี่ยวอะไรกับพวกเรา? ใครจะรู้ว่าตายด้วยมือใคร? ตอนนั้นขึ้นบันทึกไปว่ากองพันหวงที่หนึ่งของพวกเจ้าถูกเขาปีศาจซุ่มโจมตี พินาศทั้งกอง ปีศาจเผิงปีกทองก่อนตายสู้สุดชีวิตโจมตีโต้กลับตายตามกัน ไม่มีหลักฐานแม้แต่ชิ้นเดียว ใครจะตรวจสอบออก?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางฉีหมิงโกรธจนแน่นหน้า หายใจถี่ผ่าปก นิ้วทั้งห้าบีบกำจนแน่นเป็นปลาย แต่ก็ไม่มีวิธีการใดเลย
ขณะนั้น สายตาของหลี่ฟู่เย่ตกลงบนตัวเจียงเป่ย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "เจียงเป่ย เม็ดหลงตั้นของจินเทียนหลงจวินกับจื่อเทียนหลงจวินอยู่กับเจ้าใช่ไหม ส่งมา เรื่องให้เจ้าตายเป็นศพทั้งกาย ข้าอาจจะพิจารณาให้"
แม้เจียงเป่ยเพิ่งจะสังหารปีศาจผงปีกทองผู้ไต่ถึงจุดสุดยอดแห่งขั้นเทียนเซิ่งมาหยกๆ แต่แววตาของหลี่ฟู่เย่ที่มองมากลับยังเต็มเปี่ยมด้วยความดูถูก ราวกับไม่เคยเอาเจียงเป่ยมาคิดเลย ยิ่งกว่านั้น ราวกับได้มองเจียงเป่ยเป็นคนตายไปแล้ว!