“ซิ่ว ซิ่ว ซิ่ว!!”
เมื่อถ้อยคำของเฮ่อชิงเทียนดับลง ทุกคนก็ไม่ลังเล ร่างพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที แข่งขันกันพุ่งเข้าสู่วงน้ำวนมิติ
เจียงเป่ยและเฉินซานมู่ก็พุ่งร่างออกไป เข้าสู่วงน้ำวนมิติพร้อมกัน
ชั่ววูบเดียว ทั้งสิบคนก็เข้าสู่ลับแดนหลงเหยียนครบทุกคน เหลือเพียงเฮ่อชิงเทียนกับพวกเขาไม่กี่คนที่เฝ้ารักษาที่นี่
“ใน 12 ยามนี้ พวกเราจะเฝ้าคุ้มครองพวกเขาที่นี่ คอยปกป้องจนกว่าพวกเขาจะออกมา”
เฮ่อชิงเทียนมองไปยังบรรดาผู้อาวุโส กล่าวไว้
“รับทราบ!”
บรรดาผู้อาวุโสพยักหน้า จากนั้นต่างนั่งสมาธิกลางห้วงอากาศ หลับตาพักจิต
……
สายตาเบื้องหน้าหมุนคลั่งราวกับฟ้าพลิกแผ่นดินคว่ำ
เมื่อภาพกลับมาชัดอีกครั้ง เจียงเป่ยและพวกก็มาปรากฏอยู่ภายในลับแดนหลงเหยียนเสียแล้ว
เจียงเป่ยกวาดสายตามองรอบด้าน ลับแดนแห่งนี้กว้างใหญ่มหึมา แสงสว่างค่อนข้างมืดครึ้ม มีเพียงเพดานเบื้องบน และอัญมณีวิเศษบางชนิดบนผนังรอบด้านที่เปล่งแสงเรืองรอง
แต่เพียงชั่วขณะแรกที่มาถึงที่นี่ เจียงเป่ยก็ได้กลิ่นหอมอายยาวของยาเอลิกซิร์พวยพุ่งมาจากทุกทิศทุกทาง
“นี่คือลับแดนหลงเหยียนงั้นเหรอ! มาถึงโลกนี้ยังไม่เคยเห็นสถานที่แบบนี้มาก่อนเลย! ยิ่งใหญ่นัก!”
เฉินซานมู่เห็นลับแดนรอบด้าน ดวงตาก็ขยายกว้างโดยไม่รู้ตัว เปล่งประกายวิบวับ ตื่นเต้นยิ่งนัก
“ก็เพราะเป็นกบในก้นบ่อที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง! ผู้ก้าวครึ่งสู่ภูมิชิงแคว้นที่โชคดีเข้ามาได้ จริงอยู่ ที่นี่ก็คือสถานที่ที่ดีที่สุดที่เจ้าจะได้มาเยือนในชาตินี้!”
หานเฟิงหัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง ถ้อยคำเต็มไปด้วยความดูแคลนโดยไม่แอบแฝง
“เจ้า!!”
เฉินซานมู่ได้ยินดังนั้น โกรธจนหน้าเขียวคล้ำทันที
เจียงเป่ยเห็นดังนั้น กล่าวอย่างเยือกเย็น “ซานมู่ ในฐานะที่เป็นที่สอง ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพูดจากับพวกที่จัดอันดับอยู่ท้าย ๆ เสียเปล่า”
“รับทราบ พี่ใหญ่!”
ได้ยินดังนั้น เฉินซานมู่ก็ยิ้มแย้ม ความภาคภูมิใจผุดขึ้นในใจ ไม่สนใจหานเฟิงอีกต่อไป
“เจียงเป่ย เจ้าตัวดี!!”
หานเฟิงได้ยินดังนั้น โกรธจนหน้าแดงก่ำ แทบจะระเบิดอารมณ์ออกมา
แต่ก็ถูกหยางจื้อที่อยู่ข้าง ๆ ดึงตัวเอาไว้ทัน