พลังยาของว่านชิงตันพุ่งกระแทกเข้าใส่ตราประทับฟ้าพิโรธที่อกของเจียงเป่ยอย่างรุนแรง
ผลลัพธ์นับว่าเห็นผลทันตา
เพียงถูกชะล้างไปครั้งเดียว เจียงเป่ยก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านมาจากอก จากนั้นตราประทับฟ้าพิโรธก็ค่อย ๆ จางหายไปจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เห็นฉากนี้ ใจของเจียงเป่ยก็มั่นคงขึ้น ว่านชิงตันนี้กลายเป็นว่าสามารถขจัดตราประทับฟ้าพิโรธได้จริง ๆ เช่นนี้แล้ว เขาก็ไม่ต้องตาย!
แต่กระบวนการขจัดนี้ก็ยาวนานอย่างยิ่ง เวลาไหลผ่านไปทีละช่วง ตราประทับฟ้าพิโรธที่อกก็จางถอยไปทีละนิ้ว
อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น
ในสถานที่แห่งหนึ่งที่ซ่อนเร้นอย่างมากในภพว่านเซียง
ภายในมหาวิหารสีดำหลังหนึ่ง ชายชราผู้แฝงกลิ่นอายอันลึกล้ำกำลังนั่งบำเพ็ญ พลังอันดุร้ายกำลังคลื่นไหลรอบกายเขา
แต่เดิมอายของเขายังคงนิ่งสงบอยู่มาก
ทว่าในบัดนี้!
"ฮืม!!"
อายรอบกายของเขาพลันเดือดพล่านขึ้น ดั่งภูเขาไฟระเบิดครึ่งหนึ่ง สั่นสะเทือนรุนแรง!
วินาทีถัดมา เขาลืมดวงตาครึ้มขึ้นอย่างกะทันหัน แสงวาววับเปล่งประกาย ริมฝีปากสั่นเครือเอ่ยว่า "สายอายนี้... สายอายนี้! นี่คือฟ้าพิโรธ! คือฟ้าพิโรธ!!!"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า! สวรรค์โปรดจี้เมียะ! ข้ารอมาถึงวันนี้แล้ว! รอมาถึงแล้ว!!!"
เขาเงยหน้าขึ้นหัวเราะเสียงดังก้องกัมปนาททั่วทั้งมหาวิหาร!
วินาทีถัดมา!
"ซิว ซิว ซิว!!!"
แสงสายหนึ่งต่อหนึ่งพุ่งทะยานมาจากนอกมหาวิหาร กลายร่างเป็นชายหนุ่มผู้แฝงอายอันทรงพลังนับสิบนับร้อย เมื่อเห็นฉากนี้ ใบหน้าของทุกคนต่างเปลี่ยนไป
ชายหนุ่มร่างแกร่งที่นำหน้าทุกคนรีบประนมมือถามว่า "ประมุขวิหาร เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"
"ฟ้าพิโรธ! ตราประทับฟ้าพิโรธปรากฏขึ้นในโลกแล้ว!!!"
ชายชราลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้นยิ่ง รอยยิ้มบ้าคลั่งปรากฏบนใบหน้า
"อะไรนะ? ตราประทับฟ้าพิโรธ?!"
"ตราประทับฟ้าพิโรธปรากฏขึ้นในโลกอีกครั้งงั้นรึ?! เป็นไปได้อย่างไร?!"
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนมองหน้ากันและกัน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อ
"ประมุขวิหาร ท่านสำแดงรู้สึกได้จริงรึ? แถมยังอยู่ในภพว่านเซียงด้วย?!"
ชายหนุ่มร่างแกร่งนั้นถามต่อ