"เดิมทีคิดว่าพอเจียงเซิวกับหลี่วั่นจับมือกันก็จะได้สอนบทเรียนแก่เจ้าเด็กน้อยคนนี้ ใครเล่าจะคิด……ใครเล่าจะคิดว่าแม้แต่จะออกมือไม่ได้เลยสักนิด!"
"เหลือเชื่อเกินไปแล้ว! ไม่ใช่จะต้องให้ผู้ที่ขีดสุดของขั้นเหวินติ้งลงมือถึงจะจัดการเขาได้หรือ?!"
……
ฝูงชนที่มารอดูรอบข้างต่างกลืนน้ำลายเฮือก แล้วจับตามองเจียงเป่ยอีกครั้งอย่างลึกซึ้ง แววตาในตอนนี้ไม่มีความดูถูกเหยียดหยามเหมือนก่อนอีกต่อไป เต็มเปี่ยมไปแต่ความหวาดกลัว!
ส่วนเจียงเป่ยที่สังหารเจียงเซิวและหลี่วั่นไปแล้วก็ยังคงนั่งสมาธิขัดสมาธิอยู่กับพื้นต่อไป หลับตาฟื้นฟูพลัง
สิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้ก็คือรอเวลาผ่านไปอย่างเงียบสงบ
ขณะเดียวกัน ภายนอกโลกภายในภาพม้วน
ยิ่งมีคนถูกคัดออกมากขึ้นเท่าไร ม่านแสงก็ยิ่งลดน้อยลงเท่านั้น ส่วนม่านแสงของยอดเขาเชียนคุนที่อยู่ใจกลางสุดยิ่งโดดเด่นขึ้น ดึงดูดสายตาของคนจำนวนมาก และเหตุการณ์เมื่อครู่นี้เองก็ย่อมถูกหลายคนจับตาเห็น
"ฮึบ! นั่นมันใคร? เหวินติ้งขั้นเล็ก? ตาข้าคลาดเคลื่อนไปหรือเปล่า?"
"พลังแบบนี้ มันช่างน่าสะพรึงเหลือเกิน! ศิษย์พี่เจียงกับศิษย์พี่หลี่แม้แต่จะเป็นคู่มือของเขาก็ทำไม่ได้? ถูกเขาสังหารไปได้ง่ายดายเช่นนี้?!"
"คนนี้ทำไมเราไม่เคยเห็นที่ไหนเลย? แค่เหวินติ้งขั้นเล็ก ทำไมถึงสามารถระเบิดพลังที่น่าสะพรึงเช่นนี้ได้?"
……
เสียงอุทานตื่นตะลึงดังขึ้นจากที่นั่งผู้ชมทุกทิศทุกทาง
สายตาของคนส่วนใหญ่ในตอนนี้จดจ่ออยู่ที่ม่านแสงของยอดเขาเชียนคุนทั้งหมด เมื่อเห็นพลังของเจียงเป่ยแล้ว ล้วนแต่ทำหน้านิ่งงันไม่น่าเชื่อ
พวกเขาไม่เพียงแต่ทึ่งที่เจียงเป่ยด้วยพลังเพียงเหวินติ้งขั้นเล็กสามารถสังหารผู้ที่อยู่เหวินติ้งขั้นใหญ่ได้โดยไร้ร่องรอย
ยิ่งทึ่งที่คนคนนี้ไม่เคยเห็นหน้า ไม่เคยได้ยินชื่อ เทียบเท่ากับเป็นม้ามืดที่พุ่งทะยานออกมาโดยกะทันหัน!
ขณะเดียวกัน ผู้อาวุโสที่นั่งอยู่บนดอกบัวแก้วแห่งแดนไกลก็จับตาเห็นเหตุการณ์นี้เช่นกัน รวมถึงประมุขสำนักและผู้อาวุโสใหญ่
"ประมุข คนคนนี้น่าสนใจอยู่นะ"
ผู้อาวุโสใหญ่หวังฮั่นไห่หันไปมองเฮ่อชิงเทียน แล้วเอ่ยขึ้น