"เสียงฉีกขาด!!"
เสียงเลือดเนื้อแหวกขาดดังก้องขึ้นอย่างกระจ่างชัด
เฉินซานมู่ฟันลงด้วยดาบเดียว ตัดขาดผู้บำเพ็ญเหวินติ้งขั้นใหญ่คนหนึ่งลงกับที่
"อีกหลายคนนั่น ฆ่าให้หมด!"
เจียงเป่ยกล่าวขึ้น
"รับคำ!"
เฉินซานมู่กำด้ามดาบแน่น ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ดาบขึ้นดาบลง ไม่ช้าก็สังหารผู้บำเพ็ญเหวินติ้งขั้นใหญ่ที่นอนเคลื่อนไหวไม่ได้อยู่กับพื้นทั้งหมด
จำนวนศัตรูที่เฉินซานมู่สังหารก็เริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างคลั่ง จากเดิมบนบันดาลจัดอันดับเบื้องบนแทบไม่มีชื่อของเขาเลย แต่บัดนี้กลับผุดขึ้นที่ท้ายสุดเสียแล้ว
"พี่ใหญ่! ชื่อผมขึ้นไปแล้ว! ผมเข้าร้อยอันดับแรกแล้ว!"
เฉินซานมู่เงยหน้าขึ้นเห็นชื่อตนเองบนบันดาลจัดอันดับ จึงตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้นถึงขีดสุด
"อย่าเพิ่งใจร้อน นี่เพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น"
เจียงเป่ยกล่าวอย่างเรียบเย็น
"คนนี้บ้าไปแล้วหรือเปล่า? ศัตรูมากมายขนาดนี้ตัวเองไม่ลงมือฆ่า กลับยกให้เจ้าเด็กนี่ฆ่าซะทั้งหมดเลยเหรอ?"
"ใช่แล้ว ถ้าข้าไม่สำรวจผิด เจ้าเด็กนี่ดูท่าจะเป็นแค่ครึ่งก้าวขั้นเหวินติ้งใช่ไหม? ผู้บำเพ็ญเหวินติ้งขั้นเล็กมาที่เชียนคุนฟงนี่ก็ว่าไปแล้ว แต่ครึ่งก้าวขั้นเหวินติ้งอย่างมันก็มาได้ด้วยเหรอ ยังขึ้นทำเนียบร้อยอันดับแรกอีก? นี่จะไปร้องทุกข์กับใคร!"
"เจ้าผู้บำเพ็ญเหวินติ้งขั้นเล็กคนนี้ไม่ได้สนใจการจัดอันดับอื่นสินะ สนแต่จะชิงธงเพื่อคว้าอันดับหนึ่ง? ช่างโอหังนัก! ยังไงก็ตาม พวกศิษย์พี่ขั้นเหวินติ้งสุดขีดตอนนี้ยังไม่มีใครมาถึงเลย มันคิดว่าตัวเองรักษาธงนั้นไว้ได้จริงเชียวเหรอ?"
"ว่าถูกแล้ว ตอนนี้ฆ่าคนสักหน่อย ดันการจัดอันดับของตัวเองขึ้นไปสักนิด ยังจะได้ไม่มือเปล่ากลับ ไม่รู้ว่าคนนี้สมองพิการหรือเปล่า!"
......
ผู้คนรอบด้านเห็นภาพตรงหน้า ต่างส่ายศีรษะทึ้งชมต่อเนื่อง ทุกคนล้วนคิดว่าเจียงเป่ยคงสมองมีปัญหา
แต่เจียงเป่ยย่อมไม่สนใจเสียงเหล่านั้น
เขาเงยหน้ามองขึ้นเบื้องบนหนึ่งครั้ง เห็นบันดาลจัดอันดับขนาดยักษ์นั้นยังแสดงเวลานับถอยหลังของศึกใหญ่ เหลือเพียง 9 ยามเท่านั้น