เชาเฟิงเองก็มองดูจนตาค้าง ไม่อาจเชื่อสายตาตนเอง
หวังจิ้งเสียวกลับถูกทำร้ายจนบาดเจ็บถึงขั้นนี้!
"เจ้าสัตว์นรกนี่! กล้าทำให้นายพลเอกและนายพลของกองเสวียนบาดเจ็บถึงขั้นนี้ เจ้ามีโทษแค่ไหน? เจ้ากำลังรนหาที่ตายรู้ตัวได้แล้วหรือ? แม้ตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าหมื่นครั้งยังไม่พอ!"
หวงเจิงชี้หน้าเจียงเป่ยอย่างเดือดดาล ด่าว่าอย่างคลั่งไคล้ ใบหน้าบิดเบี้ยวถึงขีดสุด กล้ามเนื้อทั้งใบหน้ากระตุกวูบวาบ
เขานำกำลังพลกองเสวียนมามากมายเช่นนี้
บัดนี้คนทั้งหลายเห็นภาพนี้ด้วยตาตนเอง
การกระทำของเจียงเป่ยเท่ากับเฆี่ยนหน้าเขาต่อหน้าสาธารณชน
หากวันนี้ไม่เอาคืน เขาจะยืนอยู่ในกองเสวียนอย่างไรต่อไป?
แล้วใครจะยอมเชื่อฟังเขา?
"มีโทษแค่ไหนน่ะหรือ? คำถามนี้ควรเป็นข้าคนนี้ที่ต้องถามท่านนายพลเอกหวงต่างหาก!"
เจียงเป่ยไม่หวั่นเกรงแม้นิดเดียว ก้าวย่างออกไปหนึ่งก้าว นิ้วชี้ตรงไปที่ทะเลสาบเทียนหลง ตะโกนดังคำราม "เจ้าลืมภารกิจในการเดินทางครั้งนี้ไปแล้วหรือ เหลือแต่ความแค้นในดวงตา? เจ้าไม่รู้บ้างหรือว่ากองบัญชาการใหญ่ส่งกองเสวียนมาเพื่อสิ่งใด? มาเพื่อสังหารหวงมังกรชิงฟ้าต่างหาก! เมื่อครู่หวงมังกรชิงฟ้าพุ่งทะยานออกมาจากก้นทะเลสาบ แรงสั่นสะเทือนใหญ่หลวงเพียงใด? แม้ข้าอยู่ที่ภูเขาปีศาจยังได้ยินชัดเจนทุกประการ หรือคนของกองเสวียนเจ้าหูหนวกกันหมดทั้งกอง!"
"ทั่วทั้งแดนทะเลสาบเทียนหลง มีเพียงนายพลเอกเจียงเทียนคั่วผู้เดียวของพวกเราที่ต้านทานหวงมังกรชิงฟ้า! แม้ในวินาทีสุดท้ายก่อนล่าถอย เขายังหวังว่ากองเสวียนจะส่งคนมา พวกเฒ่าชราพวกเจ้าไม่มา ไม่มีสักคน! ตั้งใจจ้องมองให้นายพลของเราตายอย่างนั้นหรือ? พวกเรายังไม่ทันเอาความผิดกับเจ้า แต่พวกเฒ่าชราพวกเจ้ากลับมาเอาความผิดกับเราเสียก่อน? ใครให้ความกล้าแบบนี้แก่พวกเจ้า? อ๊ะ?!"
"พูดมา!!!"
เจียงเป่ยก้าวออกหนึ่งก้าว ตะโกนคำรามต่อเนื่อง แผ่นดินทั้งผืนสั่นสะเทือน ทหารรอบด้านแทบรู้สึกหลังเย็นวาบ