ช่วงเวลานั้นเอง เสียงตวาดต่ำดังขึ้น "พอเถอะ!"
ลู่เจินเป่ยเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า สายตากวาดผ่านเลี่ยวอวิ๋นฝานและเซินฮงหยวน กล่าวเสียงต่ำว่า "มหาสงครามยังไม่เริ่มขึ้นเสียอีก คนของเรากลับทะเลาะกันวุ่นวายเสียก่อน เป็นอะไรกันหนักนัก? มนุษย์ปีศาจนับแสนอยู่ต่อหน้าต่อตา ท่านยังมีอารมณ์มาแย่งชิงความถูกผิดกันอยู่อีกหรือ?"
เซินฮงหยวนกัดฟัน มองไปยังปีศาจเยานับแสนที่ล้อมรอบมาจากทุกทิศ กล่าวว่า "แต่ท่านผู้นำสำนัก เราจะฆ่าพวกเขาอย่างไร? ปีศาจเยานับแสนนี้ล้วนเป็นชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ที่ถูกราชันเสือดาวชิงหมิงชำระกลืนไปทั้งสิ้น! ตอนแรกพวกเขาล้วนเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตจริง ๆ บัดนี้กลายมาเป็นสภาพเช่นนี้ ท่านจะให้เราลงมือกับชาวบ้านได้อย่างไร?"
คำนี้ทำให้ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ
"ท่านรองผู้นำสำนักเซินพูดถูกแล้ว... พวกนี้ล้วนเป็นชาวบ้าน หากลงมือจริง ๆ เราจะต่างจากพวกปีศาจร้ายตรงไหน?"
ฉินเลี่ยสีหน้าบ่งบัดสลวยความทุกข์
ใบหน้าลู่เจินเป่ยมืดครึ้มลง สายตากวาดมองปีศาจเยาที่ค่อย ๆ รุกเข้าใกล้ ท่าทีซับซ้อนยิ่ง
เซินฮงหยวนไม่ได้พูดผิด
แม้ปีศาจเยาเหล่านี้จะดวงตาแดงก่ำ พลังเยาคลุ้งคลั่งทั้งร่าง แต่พวกเขาก็ยังเป็นชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ที่ถูกราชันเสือดาวชิงหมิงหลอมกลืน ในเส้นเลือดที่ไหลผ่านกายยังเป็นเลือดของมนุษย์
หากบรรดานักรบแห่งสำนักว่านเซี่ยงลงดาบสังหารปีศาจเยาเหล่านี้จริง ก็ย่อมไม่ต่างอะไรจากปีศาจร้ายที่ฆ่าฟันชาวบ้าน
ขณะนั้นเอง ปีศาจเยานับแสนได้พุ่งเข้ามาถึงตัวแล้ว
พวกมันไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งเข้าสังหารนักรบสำนักว่านเซี่ยงนับพันนายทันที
ลู่เจินเป่ยเห็นดังนั้น ฟาดมือลงอย่างแรง ตะโกนก้อง "ห้ามลงมือ! ทุกคนตั้งรับ! ห้ามทำร้ายชาวบ้านเหล่านี้เด็ดขาด!"
"รับทราบ!"
นักรบนับพันร่วมกันตอบรับพร้อมเพรียง แนวรบเปลี่ยนรูปร่างอย่างรวดเร็ว ทหารแถวหน้าฟันโล่ลงพื้น สร้างเป็นแนวป้องกันรอบแล้วรอบเล่า
"ปัง ๆ ๆ!!!"
ปีศาจเยาพุ่งเข้าโจมตีทันที นักรบสำนักว่านเซี่ยงตั้งรับโดยไม่โต้ตอบ เสียงกระแทกดังต่อเนื่องเป็นชั้นเป็นลำ
แต่ปีศาจเยาเหล่านั้นไม่มีแม้ส่วนใดจะปรานี