รูม่านตาของเจียงเป่ยหดกระชับทันที แววตาหยุดค้างอยู่กับร่างคนดำผู้แผ่พลังอันทรงพลังเหล่านั้นหลายลมหายใจ
ความรู้สึกแรกที่ส่งถึงเขาคือทรงพลัง ทรงพลังอย่างไร้ขอบเขต!
คนกลุ่มนี้ เขาแม้แต่ไม่อาจรับรู้ภูมิของพวกเขาได้เลย แต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจได้ก็คือ ทรงพลังยิ่งกว่าเฮ่อชิงเทียนมากมายหลายเท่า!
เมื่อมองดูเช่นนี้ บาดแผลบนร่างของเฮ่อชิงเทียน ส่วนใหญ่คงเป็นฝีมือของคนเหล่านี้
"นี่… นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
เฉินซานมู่เห็นภาพตรงหน้าก็อึ้งงัน ใบหน้าเขียนเต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อ
ทั้งหมดเพิ่งเข้าไปในมณฑลลับลงเหยียนครั้งหนึ่ง แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
แล้วประมุขสำนัก ทำไมบาดแผลถึงหนักหนาสาหัสเช่นนี้?
"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมพวกเขาบาดเจ็บหนักขนาดนี้?"
ส่วนหวังฮั่นไห่เมื่อเห็นสวีจื่อจิ้น หยางจื้อ และคนอื่น ๆ นอนสลบไสลอยู่พื้น ใบหน้าเปลี่ยนสี จึงเอ่ยถามขึ้น
"ไม่ทราบเลย คงเจอสิ่งน่าสะพรึงกลัวบางอย่างในมณฑลลับลงเหยียน"
ศิษย์คนหนึ่งอธิบาย
หวังฮั่นไห่เห็นดังนั้น จึงหันไปมองหุนโผ่เทียนด้วยสีหน้าประจบประแจง กล่าวอย่างต่ำต้อย "ท่าน… ท่านผู้อาวุโสหุน ศิษย์เหล่านี้บาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ ท่านดูสิ… หรือจะยกโทษให้เสียเถิด ตราประทับพยาบาทฟ้าย่อมไม่อาจอยู่กับพวกเขาหรอก"
"ตราประทับพยาบาทฟ้า?"
ได้ยินสามคำนี้ หัวใจของเจียงเป่ยสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
คนดำเหล่านี้มาที่นี่เพราะตราประทับพยาบาทฟ้างั้นหรือ?
นั่นหมายความว่า มาเพราะเขางั้นหรือ?
ทำไม?
ทำไมคนเหล่านี้ถึงรู้ว่าเขามีตราประทับพยาบาทฟ้าอยู่บนร่าง?
หรือว่า ตอนที่เขากลืนกินยาดาว่านชิง ตราประทับพยาบาทฟ้าถูกขจัดออกไป แล้วถูกตรวจจับได้?
นี่มันฤทธิ์เทพญาณและวิธีการแบบไหนกัน? ทำไมถึงตรวจจับตราประทับพยาบาทฟ้าได้?
หรือว่า… ในกลุ่มคนเหล่านี้จะมีผู้ใดเป็นมังกรโบราณพยาบาทฟ้าด้วยหรือ?
เจียงเป่ยขมวดคิ้วแน่น คิดหาคำตอบไม่ออก จากท่าทีแบบนี้ ย่อมมาในร้ายแน่นอน ไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่แท้
โชคดีที่เมื่อภูมิของเขาฝ่าฟันขึ้นแล้ว เขาได้ขจัดตราประทับพยาบาทฟ้าออกจากร่างจนสิ้นซาก คนเหล่านี้คงตรวจจับอะไรไม่ได้
มิฉะนั้น วันนี้คงอันตรายจริง ๆ