“คนที่พวกเจ้าพูดถึงเมื่อครู่นี้ เจียงเป่ย หมายถึงบุคคลผู้นี้งั้นรึ? เหวินติ้งขั้นเล็กแบบนี้?”
สวีจื่อจิ้นชี้มือไปยังเจียงเป่ยตรงข้ามอย่างแรง ถามด้วยความประหลาดใจ ยังคิดว่าตนเองมองผิด
คนข้าง ๆ พยักหน้าทันทีว่า “ถูกต้อง ศิษย์พี่สวี! เขาก็คือเจียงเป่ย!”
“เมื่อครู่พวกเจ้ายังบอกว่า หยางจื้อกับหานเฟิงมาถึงที่นี่แล้ว ทั้งสองร่วมมือกันยังไม่ใช่คู่มือของบุคคลนี้?”
สวีจื่อจิ้นถามต่อ
“ใช่แล้ว ศิษย์พี่สวี หยางจื้อกับหานเฟิงเมื่อครู่ไม่มีมารยาทในการประลอง ทั้งสองร่วมมือล้อมโจมตีเจียงเป่ย แต่ที่ใคร ๆ ไม่คิดไม่ถึงก็คือ แม้ต้องเผชิญหนึ่งต่อสอง หยางจื้อและหานเฟิงก็ไม่อาจเอาชนะเจียงเป่ยได้ กลับโดนเจียงเป่ยฆ่ากลับเสียเอง!”
มีคนรีบอธิบาย
“ฮ่าฮ่าฮ่า! น่าสนใจ น่าสนใจจริง ๆ! เหวินติ้งขั้นเล็กคนหนึ่ง กลับย้อนฆ่าผู้อยู่ขั้นสูงสุดของเหวินติ้งสองคนได้? ช่างทำให้ข้ารู้สึกกดดันยิ่งนัก!”
สวีจื่อจิ้นหัวเราะดังลั่น แล้วมองไปยังเจียงเป่ย หัวเราะเยาะว่า “ขั้นภูมิเหวินติ้งขั้นเล็กก้าวมาได้ถึงขั้นนี้ ดูเหมือนเจ้าก็มีฝีมือจริง บนกระดานอันดับร้อยแรกนั้นยังไม่มีแม้แต่ชื่อของเจ้า ดูเหมือนเจ้าจะเอื้อเฟื้อสุดหัวใจ ยกจำนวนศัตรูที่สังหารให้ผู้อื่นไป นี่คือตั้งใจจะได้ที่หนึ่งให้ได้เลยสินะ! แต่ขอให้รู้ไว้ว่า ตราบที่ข้ายังอยู่ตรงนี้ เจ้าคิดว่าจะรักษาที่หนึ่งไว้ได้หรือ?”
“รักษาได้หรือไม่ ลงมือประลองแล้วก็รู้”
เจียงเป่ยกล่าวอย่างสุขุม
“เฮอะ น่าสนใจ เจ้าไม่ใช่คู่มือของข้า รีบนำธงออกมาเสียเองเถิด ข้าจะได้ลดความทรมานให้เจ้าบ้าง”
สวีจื่อจิ้นมุมปากแหงนขึ้นด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย กล่าว
“ก่อนหน้าเจ้าก็มีผู้พูดคำเช่นนี้ แต่ตอนนี้พวกเขารออยู่ภายนอกโลกในภาพม้วนมาได้ระยะหนึ่งแล้ว”
เจียงเป่ยกล่าว
“โอหัง!!”