กระนั้นก็ตาม บัดนี้เจียงเป่ยได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตชิงยอดแล้ว เคล็ดตราเทียนเหยียนที่เขาแผดเผาออกมายิ่งแข็งแกร่งนัก ตราทั้งสามพุ่งออกพร้อมกัน ทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ชั้นหนึ่งแกร่งกว่าชั้นก่อน!
แม้หยางจื้อและหานเฟิงทั้งสองซึ่งอยู่จุดสุดยอดของขอบเขตชิงยอดจะออกมือเต็มที่ และใช้หมัดฆ่าที่แกร่งกล้าที่สุด แต่ภายใต้ตราสามใบของเจียงเป่ย ทั้งคู่ก็เพียงรับมือได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น ไม่ช้าก็ถูกกดดันจนสิ้นหวัง!
“คำรามกึกก้อง!!”
“ปูด!!”
ทันใดนั้น พร้อมเสียงระเบิดที่แผดเผาจนแก้วหูแตก ตราทั้งสามของเจียงเป่ยกระหน่ำลงสู่พื้นดินอย่างโหดเหี้ยม เศษหินกระจายเกลื่อน ระเบิดหลุมลึกมโหฬารขึ้นกลางพื้นที่
หยางจื้อและหานเฟิงทั้งสองก็สำลักพ่นเลือดเป็นสาย ร่างเหมือนว่าวขาดสาย ร่วงตกจากฟากฟ้า แล้วดินดอนลงสู่ก้นหลุมลึก ไม่อาจขยับตัวได้อีกต่อไป!
บริเวณทั้งมวลเงียบงันสนิท!
ทุกคนตะโพนกว้าง ดุจได้เห็นภาพที่น่าสยองที่สุดในโลก
ต่อมา เสียงดูดอากาศเข้าปากอย่างต่อเนื่องดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งขุนเขา——
“ฮืด! ข้า...ข้าไม่ได้ตาเหลือบไปเองใช่ไหม? หยางจื้อกับหานเฟิง...แพ้?! ทั้งคู่ร่วมมือกันแล้วก็ยังแพ้อีกหรือ!”
“ผู้อยู่จุดสูงสุดภูมิเหวินติ้งสองคน! สองคนเต็ม ๆ! แต่ยังไม่ใช่คู่มือของเจียงเป่ย!”
“น่าขนลุงเหลือเกิน! เมื่อครู่ข้ายังคิดว่าหยางจื้อกับหานเฟิงนี่มันหน้าด้านเกินไปแล้ว สองคนร่วมมือกันรุมเจียงเป่ย ข้าแม้...แม้จะคิดว่าเจียงเป่ยแพ้ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้! แต่ผลกลับคือแม้ร่วมมือกันสองคนก็ยังไม่ใช่คู่มือของเขา?!”
“เหลือเชื่อจริง ๆ! นี่มันปีศาจชะมัด! เช่นนี้แล้วจะยังมีใครเป็นคู่มือของเขาได้อีก?”
“เช่นนี้แล้วหน้าของหยางจื้อกับหานเฟิงก็หายไปหมดแล้ว การร่วมมือกันนั้นยังถูกตำหนิอยู่แล้ว บัดนี้...บัดนี้ร่วมมือกันแล้วก็ยังไม่สามารถเอาชนะเจียงเป่ยได้!”
……
เสียงสนทนาดังขึ้นรอบด้าน ทุกสายตาจ้องมองหยางจื้อและหานเฟิงที่อยู่ในหลุมลึกพร้อมหัน ในดวงตามีทั้งความตกตะลึงกลัวสยอง และความรังเกียจเยาะเย้ย
“ไม่...ไม่เป็นไปได้! เราจะแพ้ได้อย่างไร?!”