ดวงตาของเหลยเจี๋ยอวิ๋นหันไปมองเสวียนหยวนเวิ่นเทียน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน แล้วกล่าวว่า "เสวียนหยวนเวิ่นเทียน ตอนนี้พวกเจ้าคงเข้าใจแล้วกระมังว่าการตั้งมหาพันธมิตรเทพโบราณอะไรนั่นขึ้นมา เป็นทางเลือกที่โง่เขลาเพียงใด ถ้าพวกเจ้าแยกย้ายหนีไป หรือเลือกเข้ามารับใช้พวกข้า อาจยังมีชีวิตอยู่ยาวนานกว่านี้ เสียดาย……"
"พวกเจ้าไม่ยอมรู้จักประเมินตัวเอง คิดว่าตั๊กแตนตำข้าวจะโค่นต้นไม้ใหญ่ได้! จริงสิ แล้วเจียงเป่ยล่ะ? เจ้าตัวดีนั่นไปไหน? กล้าฆ่าหลุยหยวนต่อหน้าต่อตาข้าคนนี้ ข้าจะฉีกร่างของมันเป็นพันๆ ชิ้นด้วยมือของข้าเอง ให้มันออกมาเดี๋ยวนี้!"
เสวียนหยวนเวิ่นเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เจียงเป่ยไม่อยู่ที่นี่ อย่าหาแล้ว!"
"แปลว่าหนีไปแล้วสินะ"
เหลยเจี๋ยอวิ๋นยกมุมปากขึ้นเป็นโค้งเย็นชา "ไม่เป็นไร ไม่ว่ามันจะหนีไปสุดขอบฟ้าสุดปลายแดน ข้าก็จะตามไปฆ่ามันให้จงได้! แต่วันนี้ ข้าจะจัดการพวกโง่เขลาพวกเจ้าเสียก่อน! ลงมือ! ฆ่าพวกมัน!!"
"ฆ่า!!!"
ทันทีที่เสียงตะโกนของเหลยเจี๋ยอวิ๋นดังขึ้น เสียงสังหารสั่นสะเทือนฟ้าก็ดังกระหึ่มขึ้นจากทุกทิศ
จากนั้นผู้บำเพ็ญแห่งตระกูลโบราณต้องสาปทั้งสี่ก็พุ่งเข้าถล่มออกมา มากมายถึงพันชีวิต มุ่งตรงไปยังเสวียนหยวนเวิ่นเทียนผู้ยืนอยู่กลางศูนย์กลาง และพวกเฟินเทียนจิ้น
"บัดซบ! ฝีมือมันเยอะเกินไป!"
เสวียนหยวนเวิ่นเทียนเห็นดังนั้น คิ้วก็ขมวดแน่น
แม้เขาจะอยู่ขั้นสุดยอดแห่งภูมิผู้ครองบัลลังก์ และเฟินเทียนจิ้นกับเฟิงเซียนต่างก็อยู่ผู้ครองขั้นใหญ่บัลลังก์
แต่เผชิญหน้ากับการปิดล้อมโจมตีขนาดมหึมาเช่นนี้ โอกาสชนะของพวกเขาแทบไม่มีเลยแม้แต่ครึ่งเดียว
ยิ่งกว่านั้น ด้านหน้ายังมีผู้ครองบัลลังก์ขั้นสุดยอดอีกสี่คนที่จ้องมองพวกเขาราวกับฝูงหมาป่า!
นี่ช่างเป็นหมากกระดานแห่งความตายอย่างแท้จริง!
"สู้กับมันให้หมด ใครจะกลัวใคร?!"
เฟินเทียนจิ้นตะโกนด้วยความโกรธ ฝ่ามือฟาดลงบนถุงเฉียนคุนอย่างรุนแรง ดาบใหญ่แห่งเปลวเพลิงปรากฏขึ้นในอุ้งมือทันที จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าข้าศึก