“ไม่มีทางเป็นไปได้ ข้าเพิ่งมองเห็นสวีจื่อจิ้นอยู่ด้านล่างนั่นเอง ด้วยนิสัยของคนนั้น ไม่มีวันรีบร้อนขึ้นหุบเฉียนคุนฟงเช่นนี้หรอก เขาจะมาถึงหุบเฉียนคุนฟงก่อนพวกเราสองคนได้อย่างไร?”
หยางจื้อพูดด้วยความสับสนอย่างที่สุด
“ถูกต้อง แต่ผู้ที่กำจัดซ่งเป่ยจิ้งไปแล้วเป็นใครกันแน่? ใครเล่าจะมีพลังเช่นนี้?”
หานเฟิงขมวดคิ้วแน่น
ขณะนั้นเอง ชายคนหนึ่งชี้มือปักไปยังเจียงเป่ยที่อยู่ไกลออกไป กล่าวว่า “ศิษย์พี่หยาง ศิษย์พี่หาน ผู้กำจัดซ่งเป่ยจิ้งไม่ใช่ศิษย์พี่สวีจื่อจิ้น หากแต่เป็นผู้นั่น ชายผู้นั้น เจียงเป่ย!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางจื้อและหานเฟิงเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน สายตาหยุดนิ่งอยู่ที่เจียงเป่ยในระยะไกล และยังมองเห็นธงที่ปักอยู่ที่เอวของเจียงเป่ยด้วย
รูม่านตาของทั้งสองหดตัวกระตุกพร้อมกัน!
“ขั้นถานติ่ง……ผู้น้อย?!”
กล้ามเนื้อใบหน้าของหยางจื้อกระตุกเกรียม เขามองไปยังผู้ที่พูดในตอนนั้น ถามด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง “เจ้าพูดจริงหรือ? เจ้าบอกว่าผู้น้อยขั้นถานติ่งผู้นี้ฆ่าซ่งเป่ยจิ้ง เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่?!”
ชายผู้นั้นรีบพยักหน้าหงึก “แท้จริงเลยศิษย์พี่หยาง คนจำนวนมากต่างเห็นกันด้วยตาตัวเอง! อย่าดูถูกที่เขาเป็นเพียงภูมิเหวินติ้งขั้นเล็กเลย พลังของเขาแปลกประหลาดยิ่งนัก แม้ซ่งเป่ยจิ้งออกมือเต็มที่ก็ยังถูกเขาเอาชนะในที่สุด!”
“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?!”
สีหน้าหานเฟิงเปลี่ยนไป เขามองไปยังหยางจื้อ “เจียงเป่ย ก่อนหน้านี้เหตุใดไม่เคยได้ยินชื่อของผู้นี้มาก่อนเลย?”
“เป็นไปได้ที่ไหน ผู้น้อยขั้นถานติ่งคนหนึ่ง จะไปได้ยินจากที่ไหน?”
หยางจื้อกล่าว แล้วสีหน้าของเขาก็มืดลง “ผ่านการประลองเหวินติ้งมาหลายสมัย นับเป็นครั้งแรกที่เจอเรื่องเช่นนี้ กลายเป็นผู้ฝึกเหวินติ้งขั้นเล็กที่ถือธงอยู่! ให้ข้าลองทดสอบฐานฝีมือของเขาดู!”
“หยางพี่ โปรดระวังตัวให้ดี อย่าประมาท”
หานเฟิงรีบเตือน
“วางใจ ข้าบอกไว้แล้วไม่ใช่หรือ อันดับหนึ่งของรุ่นนี้ต้องเกิดขึ้นระหว่างเจ้ากับข้าเท่านั้น!”