เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เฉินซานมู่ก็อ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อสายตา
พลังของทั้งสามคนนี้ไม่ใช่เล่น ๆ เลยนะ ทว่า……ทว่ากลับถูกพี่ใหญ่ฆ่าตายลงได้โดยตรงแบบนี้เลยหรือ?
มันช่างเหลือเชื่อเกินกว่าจะรับได้!
พี่ใหญ่มีพลังที่แข็งแกร่งถึงเพียงใดกันแน่?
ไม่ใช่ว่า……มีหวังจะแย่งอันดับหนึ่งมาครองใช่ไหม?!
"ไปกับข้าเถอะ เราจะไปที่เฉียนคุนฟง"
เจียงเป่ยมองไปที่เฉินซานมู่แล้วเอ่ยขึ้น
"ไปที่เฉียนคุนฟงหรือ?"
เฉินซานมู่ได้ยินดังนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที แล้วกล่าวว่า "พี่ใหญ่ ข้า……ข้าไม่ไปดีกว่า ข้าไปก็เพียงแต่เป็นภาระติดขาของพี่ใหญ่ ขอพี่ใหญ่ฆ่าข้าซะ กำจัดข้าออกไปเลย! เพื่อที่ศีรษะของข้าจะได้ไม่ตกอยู่ในมือของผู้อื่น ยิ่งกว่านั้น มันตกอยู่ในมือผู้อื่น ข้ายอมให้พี่ใหญ่เป็นผู้กำจัดข้าเองยังดีกว่า!"
"เจ้าเป็นภาระติดขาของข้าไม่ได้หรอก ยังไงก็ตาม ในโลกภายในผืนภาพนี้ไม่มีใครตายจริง หากข้าดูแลเจ้าไม่ไหวจริง ๆ ข้าก็จะไม่สนใจเจ้า ที่ข้าพาเจ้าไปด้วย เพียงแต่อยากเสริมความกล้าให้เจ้า เนื่องจากมาถึงโลกภายในผืนภาพนี้แล้ว ทุกคนย่อมไม่ตายจริง แล้วครึ่งก้าวสู่ภูมิเหวินติ้งจะสำคัญอะไร? ห้ามกลัวเด็ดขาด! เข้าใจไหม? แม้ในโลกภายในผืนภาพนี้เจ้ายังกลัว แล้วออกไปข้างนอกแล้วเจ้าจะทำอย่างไร? จากนี้ต่อไปเจ้าจะยอมให้ผู้อื่นรังแกไปตลอดงั้นหรือ?!"
เจียงเป่ยมองไปที่เฉินซานมู่ แล้วกล่าวเสียงหนักแน่น
"พี่ใหญ่ ข้า……"
เฉินซานมู่ได้ยินดังนั้น ก็หน้าแดงอายจนก้มหน้าลง พูดอะไรไม่ออก
"พอแล้ว เวลาเปล่าไม่ต้องพูดมาก ตามข้าให้แน่น!"
เสียงสุดท้ายดับลง ร่างของเจียงเป่ยก็พุ่งตรงไปข้างหน้าทันที
"อะ……"
เฉินซานมู่เห็นดังนั้นก็อึ้งไปชั่วขณะ แต่แล้วก็กัดฟันแน่น ตามขึ้นไป
ทั้งสองคนเดินตามกันไปตัวต่อตัว มุ่งตรงไปยังเฉียนคุนฟงตรงกลางอย่างรวดเร็ว
และเนื่องจากระยะห่างของพวกเขากับเฉียนคุนฟงแทบไม่ไกลเลยอยู่แล้ว ประกอบกับเจียงเป่ยไม่มีเจตนารมณ์จะปะทะกับผู้อื่น ไม่เหมือนคนเหล่านั้นที่ตั้งใจแย่งอันดับหนึ่ง คนพวกนั้นมักจะเลื่อนการชิงธงไปไว้ท้ายสุด และก่อนหน้านั้นจะออกไปสังหารศัตรูเพิ่มให้มากที่สุด เช่นนั้นแม้ไม่ได้อันดับหนึ่ง อันดับก็ไม่ตกต่ำเท่าไร