เวลาผ่านไปอีกหลายชั่วยาม
เจียงเป่ยพรวดลืมตาขึ้นทันที สายตาแหลมคมสองสายพุ่งออกมาจากแววตา ในสุดห้วงจิตของดวงตานั้นมีแสงอสนีกะพริบวับแวม
จากนั้นเขาค่อย ๆ ยืดสองมือออกมา ความคิดสำแดงขึ้นเพียงเสี้ยววินาที พลังอสนีภายในร่างก็พวยพุ่งออกมาราวพายุร้าย ไหลบวมมารวมกันที่ฝ่ามือทั้งสอง
"โฮ้ม!"
นี่คือพลังอสนีชนิดใหม่ บริสุทธิ์ยิ่งกว่าบริสุทธิ์ แผ่ออกเป็นแสงสีเงินขาวถึงขีดสุด รัศมีอาฆาตที่แผ่ออกมานั้นทรงพลังกว่าพลังของทัณฑ์สวรรค์และพลังอสนีแห่งสระอสนีนภาลัยทั้งสองอย่างเสียอีก!
"หลอมรวมสำเร็จแล้ว! ตอนนี้พลังทัณฑ์สวรรค์แห่งสรีระศักดิ์สิทธิ์ทัณฑ์สวรรค์ในร่างข้าได้หลอมรวมกับพลังอสนีแห่งสระอสนีนภาลัยจนหมดสิ้น พลังหลังการหลอมรวมนี้แข็งแกร่งกว่าพลังทัณฑ์สวรรค์เดิมถึงหลายเท่า!"
เจียงเป่ยมองพลังชนิดใหม่ในฝ่ามือ มุมปากเบือ๋ยขึ้นเป็นโค้งแห่งความยินดี
เวลาสองวันกว่า ระดับพลังของเขาย่อมเติบใหญ่ขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย
"เมื่อหลอมรวมกับพลังอสนีแห่งสระอสนีนภาลัยแล้ว ชื่อ 'สรีระศักดิ์สิทธิ์ทัณฑ์สวรรค์' และ 'พลังทัณฑ์สวรรค์' ก็ไม่เหมาะสมอีกต่อไป สมควรตั้งชื่อใหม่เสียแล้ว"
แววตาเจียงเป่ยฉายรอยไตร่ตรอง เมื่อไตร่ตรองชั่วครู่จึงตัดสินใจ
"เนื่องจากหลอมรวมกับพลังอสนีแห่งสระอสนีนภาลัย ก็ขอตั้งชื่อว่า……'วรรณะศักดิ์สิทธิ์ฟ้าเกียกกาย' ส่วนพลังทัณฑ์สวรรค์ก็ขอเรียกว่า'อำนาจฟ้าคราม'เถิด!"
ครั้นคิดเช่นนั้นแล้ว เจียงเป่ยไม่ครุ่นคิดต่อ ลุกขึ้นยืนก้าวออกจากสระสายฟ้า เดินมายังชายฝั่ง
"พรุ่งนี้ต้องเสด็จสู่แดนสิ่งต้องสาบ จำเป็นต้องช่วยจินปี้ให้รอดออกมาให้ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตามต้องได้! แม้ขณะนี้พลังของข้าเพิ่มพูนขึ้นมาก แต่ย่อมเต็มไปด้วยความเสี่ยงอันตราย หากแต่ข้าไม่มีทางเลือก แม้หนทางข้างหน้าจะยากลำบากเพียงใด ก็ต้องก้าวต่อไป!"
เจียงเป่ยครุ่นคิดในใจ จากนั้นไม่คิดต่อ ก้าวเท้าออกจากแดนลี้ลับ
"เจียงเป่ย เจ้าออกมาแล้ว!"
เงาร่างหนึ่งของเซียวติ่งได้รอคอยอยู่ภายนอกแดนลี้ลับมานานแล้ว เมื่อเห็นเจียงเป่ยก้าวออกมา ก็รีบเดินเข้ามารับทันที
"สองวันนี้ไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติใช่หรือไม่?"
เจียงเป่ยถามขึ้น
"ไม่มี ทุกสิ่งสงบราบเรียบ"
เซียวติ่งกล่าว