เจียงเป่ยมองแผงแสงนั้นอย่างลึกล้ำ กลืนน้ำลายลงไปหนึ่งครั้ง ภายในใจเกิดคลื่นยักษ์ซัดสาดมิรู้จบ
เขาเดิมทีเข้าใจว่าแผงแสงนี้คือพระจักรวาลที่พวกเขาทุกคนดำรงอยู่
แต่ผลกลับบอกเขาว่า พระจักรวาลมิใช่จุดจบ?
เบื้องบนยังมีมหาจักรวาลอีก?!
แล้วแผงแสงตรงหน้านี้กว้างใหญ่เพียงใด?
สิ่งที่เขาไม่คิดไม่ถึงคือ จุดแสงเล็กจิ๋วเพียงหนึ่งเบื้องบนนั้น กลับคือระบบดาวตงเสวียนที่พวกเขาทุกคนดำรงอยู่ในปัจจุบัน!
และระบบดาวเช่นนี้ ในมหาจักรวาลยังมีอีกนับไม่ถ้วน เพียงแผงแสงตรงหน้านี้เท่านั้นก็มีเหลือเกินที่จะนับ!
"ข้าเพิ่งจะได้รับรู้ความจริงนี้เป็นครั้งแรก เดิมทีคิดว่าพระจักรวาลคือจุดจบแล้ว ไม่คิดว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้าอีก!"
เจียงเป่ยกล่าวด้วยความตระหนกมหันต์
"เรื่องนี้ ที่แท้มีผู้รู้เพียงไม่กี่คน เพราะมหาจักรวาลสำหรับพวกเรานั้นไกลเกินจะเอื้อมถึง สัมผัสไม่ได้ พวกเราออกไปไม่ได้ คนจากระบบดาวอื่นก็เข้ามาไม่ได้"
เซวียนหยวนเหวินเทียนอธิบาย
"โอ้? เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?"
เจียงเป่ยขมวดคิ้ว ถามด้วยความฉงนสงสัย
"นั่นเป็นเพราะมหาจักรวาลมี 'กฎแห่งจักรวาล' ที่ทรงพลังยิ่ง กฎระหว่างระบบดาวต่าง ๆ แข็งแกร่งนัก โดยทั่วไป แม้เจ้ามีพลังเทียมฟ้า ก็ยากยิ่งที่จะตัดขาดกฎแห่งจักรวาลแล้วไปยังระบบดาวอื่นได้!"
เซวียนหยวนเหวินเทียนอธิบาย
"เช่นนั้นแล้ว! นั่นหมายความว่า ระบบดาวอื่นเหล่านั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเรา? เราใช้ชีวิตของเราให้ดีก็พอ?"
เจียงเป่ยถาม
"ในทฤษฎีก็เช่นนั้นจริง"
เซวียนหยวนเหวินเทียนพยักหน้า
"แล้วระบบดาวตงเสวียนของพวกเราผ่านมายาวนานเช่นนี้ ในสายธารประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา หาได้ไม่เคยมีใครจากไปนอกระบบดาวนี้เลยหรือ? ก็ไม่เคยมีใครมาถึงที่นี่เลยหรือ?"
เจียงเป่ยถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
"เรื่องนั้นชักนานนัก แต่ตามที่ข้าทราบ ก็มีผู้มาจากระบบดาวอื่นเดินทางมายังระบบดาวตงเสวียนของพวกเราเมื่อครั้งกาลดำรงอยู่ไกลนัก และวันนี้ที่เรียกเจ้ามาที่นี่ ก็เพื่อเรื่องนี้เอง"
ซวนยวนเหวินเทียนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังสุดประมาณ
"หมายความว่าอย่างไร?"
เจียงเป่ยม่านตาหดกระชับ
"เจ้าตามข้ามา"
เซวียนหยวนเหวินเทียนกล่าว แล้วเดินนำไปข้างหน้า ในที่สุดก็มาถึงหน้าผนึกกำแพงผืนหนึ่ง