คุณแม่หลี่แบกพลาสติกคลุมสิบม้วนกลับบ้าน ห่างจากตอนที่หลี่เจาหยางโทรศัพท์ไปแล้วสองชั่วโมง
มองดูใบหน้าสามีที่หลับสนิท คุณแม่หลี่ไม่ได้ปลุกเขาทันที แต่โทรหาลูกชายอีกครั้ง
“หยางหยาง ต้องการเมื่อไหร่”
หลี่เจาหยางได้ยินก็คิดคำนวณจำนวนพลาสติกคลุมที่ต้องตัดในใจ
พ่อซื้อพลาสติกคลุมมาห้าม้วน ยาว 130 เมตร กว้าง 8 เมตร
รางน้ำยาวและกว้างด้านละ 3 เมตร ลึก 2 เมตร ขนาดนี้ตั้งใจคำนวณไว้ตามความกว้างของพลาสติกคลุม
ด้านหนึ่งสูง 2 เมตร สองด้านรวมเป็น 4 เมตร บวกความกว้างตรงกลางอีก 3 เมตร เป็น 7 เมตร
พลาสติกคลุมกว้าง 8 เมตร จึงเหลือเกินมาหนึ่งเมตรไว้ใช้มัดปาก
รางน้ำยาวและกว้างเท่ากัน จึงใช้พลาสติกคลุมเท่ากัน
คือ 8 เมตร
130 เมตรหารด้วย 8 ได้ 16.25 นั่นคือหนึ่งม้วนตัดได้ 16 แผ่นสำหรับปูรางน้ำ
ห้าม้วนก็ 80 แผ่น
เมื่อกี้ใช้ที่บ้านไป 13 แผ่น ตอนนี้ก็เหลือ 67 แผ่น
พอตัวเลขนี้ออกมา หลี่เจาหยางก็นิ่งงัน สายตาจับอยู่ที่รางน้ำที่กำลังใส่น้ำ
เมื่อกี้คิดแค่ว่าน้ำไม่พอใช้ ไม่ได้คิดเลยว่ากว่าจะเติมพลาสติกคลุมพวกนี้เต็มหมดต้องใช้เวลาเท่าไหร่
ผ่านไปกว่าสองชั่วโมงแล้ว ถึงตอนนี้ก็เติมได้แค่สองครั้ง นี่เป็นครั้งที่สาม
นั่นก็คือเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะเติมรางน้ำเต็มหนึ่งราง
ที่เหลืออีกหกสิบกว่าแผ่นก็ต้องใช้เวลาถึง 60 กว่าชั่วโมง