"พี่หย่งอัน ซื้อของที่เก็บได้นานๆ นะ ดีสุดคือซื้อบิสกิตอัดแท่งกับเนื้อกระป๋องเพิ่มอีก"
เจ้าฟางชุ่นเงยหน้าขึ้นมองเขาพลางกำชับ
คุณพ่อหลี่มองเขาพยักหน้า "อืมๆ พ่อรู้แล้ว ค่ำนี้จะให้หนิงหนิงสั่งซื้อ"
เจ้าฟางชุ่นได้ยินเช่นนั้นก็วางใจ ลุกขึ้นยืน "พี่หย่งอัน ใช้เงินเถอะ ไม่ต้องคิดคืนหรอก ถ้าโลกนี้ถึงวันสิ้นโลกจริงๆ เงินนั่นก็ไร้ค่าแล้ว สู้เอามาใช้ตอนนี้ดีกว่า"
คุณพ่อหลี่ก็คิดเช่นเดียวกัน จึงเอ่ยปากขอไปสองล้าน
"คุณก็ต้องซื้อเสบียงเหมือนกัน คิดจะเก็บไว้ที่ไหนล่ะ?"
เจ้าฟางชุ่นไม่ได้ปิดบังคุณพ่อหลี่เลยแม้แต่น้อย ตอบตามตรง "บ้านเก่าผมมีห้องใต้ดินอยู่แต่เดิมแล้ว ครอบครัวผมว่าจะขุดให้ใหญ่ขึ้นอีกหน่อย พอซื้อของมาก็จะเอาไปไว้ในนั้น"
คุณพ่อหลี่พยักหน้า "เดี๋ยวพ่อไปช่วย"
เจ้าฟางชุ่นเผยรอยยินดี "ดีเลย ทางนี้กำลังขาดแรงงานพอดี"
คำพูดเขาไม่ใช่เรื่องโกหกเลย เป็นเถ้าแก่มานานปี งานลงแรงพวกนี้เขาไม่ถนัดจริงๆ
ลูกชายคนเล็กก็ยังไม่กลับมา แต่ถึงกลับมาก็คงไม่ใช่พวกใช้แรงงานอยู่ดี
ส่วนลูกเขยที่มาอยู่ด้วยแล้ว โตมาในเมืองยิ่งไม่ใช่คนงานหนักเข้าไปใหญ่
คุณพ่อหลี่คิดถึงสภาพคนในบ้านเขาตอนนี้ แทบไม่มีใครลงแรงได้เลย จึงพูดอีกว่า "หยางหยางแรงเยอะนะ พ่อจะโทรตามมัน พอกลับมาแล้วจะให้มาช่วยอีกแรง"
ว่าแล้วก็หยิบมือถือออกมาโทรออก
เวลานั้น หลี่เจาหยางยืนอยู่บนต้นสนต้นหนึ่ง ถือเลื่อยตัดกิ่งสนหนาเท่าท่อนแขน
มือถือไม่ได้พกติดตัว แต่วางไว้ข้างล่าง เสียงเรียกเข้าดังขึ้น หลี่เจาหนิงได้ยินจึงกดรับ