ฟ้าค่อย ๆ มืดลง ทุกคนพากันกลับบ้าน เหลืออยู่เจ็ดคนนับรวมครอบครัวหลี่สามคน
อีกสี่คน คนหนึ่งถือคันเบ็ดตกปลาในน้ำที่ค่อย ๆ ลดลง
หลี่เจาหนิงคิดในใจ เขาคงไม่ได้อยากกินปลาจริง ๆ หรอก แค่ชอบความรู้สึกนี้
ยังมีอีกสามคน คงเป็นชาวบ้านที่อาศัยอยู่ไม่ไกล ท่าทางสบาย ๆ เหมือนพึ่งกินข้าวเสร็จแล้วออกมาเดินเล่น
ส่วนอีกสองคน ดูเหมือนคู่รัก กำลังยกมือถือถ่ายรูปไปทั่ว
น้ำลดไม่เร็วอย่างที่คิด รอจนถึงสองทุ่ม แอ่งน้ำใหญ่แอ่งแรกถึงโผล่พ้นน้ำ
ตอนนั้นเหลือแค่ครอบครัวหลี่สามคน
ชาวบ้านแถวนี้รู้ว่าน้ำลด แต่ก็ไม่มีใครมาจับปลา คงคิดว่าจะมาตอนกลางวันพรุ่งนี้
เพราะแต่ก่อนก็เป็นแบบนี้
เพียงแต่ปีนี้พวกเขาคาดไม่ถึงว่า มีครอบครัวหนึ่งเฝ้าอยู่ที่นี่ทั้งคืนเพื่อจับปลา
จับปลาก็ก็ช่างเถอะ ยังพกมิติที่จุได้ไม่จำกัดมาด้วย
ผลก็คือ วันรุ่งขึ้นชาวบ้านที่มาหาปลา ไม่ได้ปลาใหญ่เลยสักตัว ได้แค่ปลาเล็กกุ้งน้อย
ครอบครัวหลี่สามคนสวมไฟสวมหัวมุ่งหน้าไปยังแอ่งน้ำใหญ่ ไม่ต้องลงน้ำ สามคนยืนสามทิศใช้สวิงช้อนก็พอ
ไม่มีตัวไหนรอด ไม่มีทางให้หนี นอกจากถูกจับ ก็ต้องรอให้น้ำแห้งแล้วตายแดดเป็นปลาแห้ง
แอ่งน้ำนี้ได้ปลาไม่เลว ปลาใหญ่สามตัว แล้วก็ปลาเล็กปล่อยเบ็ดเตล็ดอีกประมาณสองถ้วย
คูน้ำแอ่งน้ำข้างหลังทยอยโผล่ขึ้นมา
แอ่งน้ำใหญ่สามคนพ่อแม่ลูกช่วยกันช้อน คูน้ำเล็กก็แยกกันคนละสายช้อน