คุณปู่ซุนอายุเกินแปดสิบแล้ว ประสบการณ์ของเขาน่าเชื่อถือมาก คุณพ่อหลี่ก็ได้แต่ถอนหายใจอยู่ในใจ
ถ้าวันสิ้นโลกมาถึงจริง ๆ แบบนี้ คนในหมู่บ้านก็จะพากันกลับมา เขาจะทนมองดูพวกเขาตายไปต่อหน้าต่อตาได้หรือ?
ถามตัวเองแล้ว เขาทำไม่ได้หรอก แต่ที่ทำไม่ได้ยิ่งกว่าคือการทำให้ครอบครัวตกอยู่ในอันตราย
ไม่ต้องชั่งใจอะไร เขาก็เลือกครอบครัวอยู่ดี
แค่คิดว่าทุกคนจะต้องตายเพราะกระหายน้ำและอดอาหาร เขาก็ใจคอไม่ดี
"หย่งอัน น้ำพุบนเขาหลังบ้านนายก็ดูใกล้จะแห้งแล้ว นายมีแผนอะไรไหม?"
คนพูดคือเพื่อนซี้ที่โตมาด้วยกันและเรียนด้วยกันอย่างเจ้าฟางชุ่น พ่อของเจ้าเยี่ยนหลิง
คุณพ่อหลี่ได้สติ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
"พ่อผมเคยเล่าให้ฟังว่าเคยมีภัยแล้งครั้งใหญ่เหมือนกัน ตอนนั้นคนในหมู่บ้านแทบเอาชีวิตไม่รอด ต่อมามีคนไปเจอน้ำพุบนภูเขาเลยช่วยทุกคนไว้ได้"
เขาเงยหน้าขึ้นมองทั้งสามคน "เพราะงั้น ผมเลยว่าจะไปหาน้ำพุนั้นดู"
คุณปู่ซุนพยักหน้ายิ้ม ๆ "ไม่ต้องหาหรอก ข้ารู้ที่ตรงนั้น พวกเรากลับมาก็เพราะน้ำพุนั้นเหมือนกัน"
"ถ้าน้ำพุนั้นมีน้ำไม่หมดไป ก็เรียกทุกคนกลับมาหลบภัยแล้งนี้ซะ"
คุณพ่อหลี่ก็ภาวนาอยู่ในใจ ว่าน้ำพุนั้นจะมีน้ำไม่รู้หมด และไม่แห้งเหือด
"งั้นพรุ่งนี้เราไปดูกันเถอะ" เจ้าฟางชุ่นทำหน้ายินดี ให้ความรู้สึกราวกับโล่งอกลงทันที
คุณพ่อหลี่ก็พยักหน้า "งั้นพรุ่งนี้ไป"
ระหว่างพูด เขาก็เอามือถือออกมาส่งข้อความหาลูกสาว
ทางด้านนี้ หลี่เจาหนิงเห็นข้อความแล้วใจก็รัดตัวขึ้น ประเมินว่าคงไม่ทันเก็บพลาสติกคลุมให้เต็มทั้งหมด
หลี่เจาหยางที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเธอถอนหายใจจึงถาม "เกิดอะไรขึ้น?"