หลี่เจาหนิงหยิบซาลาเปามากินด้วย ส่วนมือถือก็หยิบออกมาโทรหาน้องชาย บอกว่าเจอแหล่งน้ำแล้ว
ประมาณห้านาที น้ำเต็มถัง หลี่เจาหนิงรีบไปเก็บ แล้วเปลี่ยนถังเปล่าวางไว้ตรงรองน้ำ
มองน้ำไหลลงถัง เธอรู้สึกว่ามันช้าเกินไป ในเมื่อในมิติมีถังตั้งเก้าร้อยกว่าถังรอเติม
ยิ่งเติมเสร็จกลับไปก็ต้องเทใส่รางน้ำแล้วห่อด้วยพลาสติกฟิล์ม
แล้วก็กลับมาเติมใหม่อีก
“พ่อ น้ำไหลช้าไปนะ” เธอหันไปพูด
คุณพ่อหลี่มองสายน้ำ แล้วมองร่องหินที่น้ำไหลออกมา นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนลุกขึ้น
“หนิงหนิง เอาค้อนกับสิ่ว แล้วก็บันไดมาด้วย”
หลี่เจาหนิงหยิบบันไดออกมาก่อน คุณพ่อหลี่รับไปแล้วเดินไปที่ผนังหิน พาดบันไดไว้
ผนังหินค่อนข้างลื่น เขาจึงขอเสื้อกันหนาวเก่าๆ ที่ลูกสาวใส่ตอนทำงานจากลูกสาวอีกตัว ตัดแล้วมัดไว้กับบันได จะได้ไม่ลื่น
เห็นพาดบันไดเรียบร้อย หลี่เจาหนิงก็เอาค้อนกับดอกสว่านส่งให้พ่อ
คุณพ่อหลี่ถือค้อนกับดอกสว่านปีนขึ้นไป เล็งไปที่ร่องหินแล้วเจาะ
เคาะติดต่อกันสิบกว่าที ก็ได้หินออกมาแค่ชิ้นเท่าเล็บมือ
แต่ถึงจะได้แค่นี้ สองพ่อลูกก็ดีใจ
คุณพ่อหลี่เคาะต่อไปอีกสิบนาที เจาะหินออกมาได้ก้อนเท่านิ้วหัวแม่มือ
น้ำไหลแรงขึ้นนิดหน่อย
เคาะต่อไปเรื่อยๆ
ไม่รู้เคาะไปกี่ครั้ง ก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งก็หลุดออกมาตามสายน้ำตกลงบนแพไม้ไผ่