ผู้เฒ่าบางคนว่า อากาศหน้าร้อนก็เหมือนเด็กน้อย จะร้องไห้ก็ร้อง จะงอแงก็งอ
ครอบครัวหลี่ทั้งสี่คน รวมถึงจ้าวฟางชุ่นกับซุนเจียงไห่ รวมเป็นหกคน ทำงานง่วนอยู่จนฟ้ามืด
นามันหวานเพิ่งเก็บเสร็จแค่สี่หมู่ ไถพรวนไปได้เจ็ดหมู่
แม้อากาศจะเย็นลงบ้าง แต่ก็ยังอยู่ที่สี่สิบองศา ตอนนี้ทุกคนล้วนอ่อนล้าเต็มที
คุณแม่หลี่เอ่ยปากไล่จ้าวฟางชุ่นกับซุนเจียงไห่ให้กลับบ้านตั้งแต่แรก
แต่ทั้งสองไม่ยอมฟัง ยังคงอยู่ช่วยงานในนาต่อ
ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ไม่ใช่แค่เหนื่อย แต่ยังหิวด้วย
คุณแม่หลี่เอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า "วันนี้ทำไม่เสร็จหรอก พวกคุณกลับไปกินข้าวก่อนเถอะ เราก็จะกลับตามไปเดี๋ยวนี้แหละ"
เธอไม่ได้เอ่ยปากชวนพวกเขากินข้าวเย็น เพราะครอบครัวของเธอไม่ได้กะจะกลับบ้านเลยสักนิด
ต้องรีบเก็บมันหวานให้หมดก่อนฝนจะตก ไม่งั้นดินแฉะจะยิ่งเก็บยาก
จ้าวฟางชุ่นมองไปทางเพื่อนรักที่ยังสวมไฟสวมหัวไถนาอยู่ สีหน้าลังเล
เขายังอยากช่วยต่อ แต่สภาพร่างกายก็รับไม่ไหวจริง ๆ
ซุนเจียงไห่ยืดตัวตรง ยกแขนขึ้นเช็ดเหงื่อบนใบหน้า
"ได้ พวกเรากลับก่อนก็ได้ น้องสะใภ้ พวกคุณก็กลับเร็ว ๆ หน่อย ที่เหลือพรุ่งนี้พวกเราค่อยมาช่วยอีก"
คุณแม่หลี่พูดยิ้ม ๆ ว่า "ดีจ้ะ วันนี้ขอบคุณพวกคุณมากจริง ๆ"
"พี่สะใภ้ พูดจาเกรงใจเกินไปแล้ว" ความลังเลของจ้าวฟางชุ่นหายวับไปหลังจากที่ซุนเจียงไห่พูด เพราะยังไงพรุ่งนี้ก็มาช่วยได้