ก็แค่ตัวขาดทุนคนหนึ่ง ยังกล้าฝันถึงทรัพย์สินของตระกูลอีกหรือ! ของพวกนี้เป็นสมบัติของตระกูลซูเราทั้งนั้น เธออย่าหวังจะได้ไปแม้แต่แดงเดียว พี่ใหญ่ ฉันว่าเรียนจบมัธยมปลายเมื่อไร ก็รีบให้ยัยเด็กเหลือขอนี่แต่งงานเถอะ ได้สินสอดมาแล้วจะได้เอาไปให้จี้เย่ใช้”
ซูหมิงเยวี่ยกลับจากโรงเรียน พอเดินมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงแหลมดังของย่าตัวเอง เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย คนจากบ้านเกิดมาถึงแล้วสินะ
พอเปิดประตูเข้าไปก็เป็นอย่างที่คิด ปู่กับย่าจากบ้านเกิด และลูกพี่ลูกน้องหญิงจากบ้านลุงใหญ่ นั่งอยู่ในห้องรับแขก
เมื่อทุกคนเห็นซูหมิงเยวี่ยเดินเข้ามา ก็ไม่มีใครรู้สึกกระอักกระอ่วนที่เธอได้ยินคำพูดก่อนหน้านี้ เพราะไม่มีใครสนใจอยู่แล้วว่าเธอจะได้ยินหรือไม่
หัวใจของซูหมิงเยวี่ยเย็นเยียบ นี่แหละคนในครอบครัวนี้ เธอโชคดีที่มีมิติส่วนตัว แถมยังขายบ้านไปแล้ว พวกเขาอย่าหวังว่าจะได้อะไรไปทั้งนั้น
“หมิงเยวี่ยกลับมาแล้วเหรอ! ปู่กับย่าแล้วก็ลูกพี่ลูกน้องมาเยี่ยม ย่าทำหมูหมักไว้เยอะเลย เอามาให้พวกเราตั้งหลายชิ้น บ่นไม่หยุดว่าหมิงเยวี่ยของเราชอบกิน” หวังลี่น่ายิ้มอย่างแม่ผู้เปี่ยมรัก
ซูหมิงเยวี่ยไม่มีอารมณ์จะเล่นละครแม่รักลูกกับเธอ ตอนนี้เธอเวียนหัวจนแทบยืนไม่ไหว
เธอฝืนยกมุมปากทักทายทุกคนเพียงสั้น ๆ
ปู่พูดต่อด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “หมิงเยวี่ย ปีนี้หลานก็อายุ 18 แล้ว ตระกูลซูเลี้ยงหลานมาตั้ง 18 ปี กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็นับว่าดีกันมากพอแล้ว ปู่ได้ยินพ่อหลานบอกว่า บ้านที่ตาของหลานทิ้งไว้มีชื่อหลานเป็นเจ้าของ แต่ไม่ว่าจะเป็นชื่อใคร บ้านนั้นก็เป็นสมบัติของตระกูลซูเรา ไม่เกี่ยวอะไรกับเด็กผู้หญิงอย่างหลานเลยสักนิด วันนี้ปู่จะตัดสินใจเอง โอนบ้านหลังนั้นให้พ่อหลานพอดี จะได้เอาไว้ให้เจ้าน้องชายเรียนหนังสือ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเป็นเจ้าของบ้าน ถ้าคนอื่นรู้เข้าจะมองยังไง!”
พูดจบปู่ก็มองซูหมิงเยวี่ยราวกับกำลังหยิบยื่นความเมตตา แววตานั้นชัดเจนว่าเฝ้ารอให้เธอซาบซึ้งบุญคุณ!
ตอนนี้ซูหมิงเยวี่ยอยากด่าคนให้หายแค้น แบบที่ต้องปิดเสียงบรรยายกันเลยทีเดียว นับตั้งแต่แม่เสียไป เธอก็ไม่มีญาติพี่น้องอีกแล้ว ไม่กลัวฟ้าผ่าหรอก
“วันจันทร์แล้วกัน วันจันทร์ค่อยไปโอน” ที่ซูหมิงเยวี่ยพูดแบบนี้ เพราะเธอสังหรณ์ว่าตัวเองกำลังจะจากไป อีกอย่าง เธอขี้เกียจเถียงอะไรกับพวกเขาแล้ว
ไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะยอมง่าย ๆ พ่อมองเธอด้วยแววตาชื่นชมอยู่หลายส่วน
ลูกพี่ลูกน้องหญิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าสะใจ ถึงซูหมิงเยวี่ยจะมีแม่เป็นคนในเมืองแล้วจะทำไม? เป็นผู้หญิงมีบ้านแล้วจะทำไม? สุดท้ายก็ต้องยกให้คนอื่นอยู่ดี ต่อไปเธอก็จะมีลูกชายเหมือนกัน ถึงจะกุมทุกอย่างในบ้านไว้ได้แน่นหนา
แม่เลี้ยงยิ้มประจบ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าหมิงเยวี่ยของเรารู้ความ พ่อกับแม่อุตส่าห์มาเยี่ยมทั้งที วันนี้เราออกไปกินมื้อเย็นกันเถอะ”
คนทั้งครอบครัวพูดคุยหัวเราะกันอย่างเบิกบาน เตรียมตัวออกจากบ้าน
“ฉันไม่ไปนะ วันนี้เวียนหัวนิดหน่อย ขอเอนพักที่บ้านสักครู่” ลางสังหรณ์ของซูหมิงเยวี่ยชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ เวลาของเธอเหลือไม่มากแล้ว
“งั้นพักผ่อนอยู่บ้านดี ๆ นะ พ่อกลับมาแล้วจะซื้อกับข้าวสองอย่างมาให้” ไม่มีใครถามว่าเวียนหัวมานานแค่ไหนแล้ว หรือจะให้พาไปโรงพยาบาลตรวจดูไหม ตอนนี้พ่อคงคิดถึงบ้านที่กำลังจะได้มาอยู่แล้ว น่าขยะแขยง!
พอในบ้านเหลือเธอคนเดียว ซูหมิงเยวี่ยก็รีบรูดม่านหน้าต่างทุกห้องปิด
เริ่มเก็บของจากห้องตัวเอง เตียงไม้เนื้อแข็ง ตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ โต๊ะอ่านหนังสือ เธอเก็บเข้ามิติทั้งหมด ในห้องยังมีผ้าห่มขนแกะใหม่เอี่ยมสองผืนพร้อมบรรจุภัณฑ์ ชุดเครื่องนอนสีแดงสดสี่ชิ้นสองชุด และเสื้อโค้ตขนแกะสีน้ำตาลหนึ่งตัว
ซูหมิงเยวี่ยรู้ว่าของพวกนี้เป็นของใคร เป็นของลูกพี่ลูกน้องหญิงคนนั้น อีกไม่นานลูกพี่ลูกน้องก็จะแต่งงานแล้ว ซูหมิงเยวี่ยไม่สนว่าเป็นของใคร เก็บไปให้หมด
ครอบครัวลุงใหญ่อาศัยอยู่ในชนบท ตอนเด็ก ๆ ทุกครั้งที่กลับไปฉลองตรุษจีน แม่จะซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ลูก ๆ ของลุงใหญ่
ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ชอบแกล้งเธอเป็นประจำ พอไม่มีผู้ใหญ่อยู่ใกล้ ๆ ก็แย่งขนมกับของเล่นของเธอ
ทุกครั้งก่อนกลับก็จะถือของเล่นของเธอไว้ไม่ยอมปล่อย ป้าสะใภ้ใหญ่ก็จะพูดอย่างมีมารยาทว่าเด็กยังไม่รู้ความ ไม่เคยเห็นของดี ๆ จากในเมือง
ตอนแรกแม่ยังเกรงใจ ไม่กล้าแย่งของจากมือเด็ก แต่พอเกิดเรื่องแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม่ก็ไม่ตามใจอีก พ่อกับแม่ถึงกับทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้
ไม่มีเวลามานึกถึงเรื่องเก่า ๆ แล้ว รีบไปห้องของพ่อเลว ๆ กับแม่เลี้ยงดีกว่า เตียงคู่ ตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ โต๊ะเครื่องแป้ง ไม่เหลือไว้สักชิ้น
ห้องนอนเด็กของซูจี้เย่ ทายาทตระกูลซู ก็ไม่เหลืออะไรไว้เหมือนกัน มองของเล่นที่ยังไม่ได้แกะห่อซึ่งเก็บเข้ามิติไป ซูหมิงเยวี่ยนึกว่าเขากลับมาแล้วเห็นของเล่นหายไปจะคลั่งหรือเปล่า แค่คิดก็มีความสุขแล้ว
บ้านสามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก เมื่อค้นห้องนอนทั้งสามห้องจนเกลี้ยง ก็ถึงคราวห้องรับแขก โต๊ะกลางไม้เนื้อแข็ง ตู้วางโทรทัศน์ เก้าอี้โซฟา ล้วนถูกเก็บเข้ามิติ
ในครัว นอกจากตู้ที่ฝังอยู่ในผนังซึ่งถอดออกยากแล้ว หม้อ ชาม กะละมัง ข้าวสาร แป้ง น้ำมัน และตู้เย็นสองประตูบานใหญ่ที่เพิ่งซื้อมาได้สองเดือนก็ถูกเก็บเข้ามิติทั้งหมด
บนพื้นห้องครัวยังมีถุงสานใบใหญ่สองใบ พอเปิดดูจึงรู้ว่าเป็นหมูหมักที่ย่าทำไว้ แม่เลี้ยงพูดไม่ผิด เธอชอบกิน เก็บไปด้วย!
สุดท้ายแม้แต่ห้องน้ำก็ไม่เว้น พอเก็บของหมดแล้วก็เหลือแค่โถส้วมกับอ่างล้างหน้า ซูหมิงเยวี่ยยังงัดกระจกเหนืออ่างลงมาด้วย กระจกบานนี้มีกรอบแยกต่างหาก เลยถอดออกง่าย
บ้านสามห้องนอนพื้นที่กว่า 120 ตารางเมตร ตอนนี้เหลือแค่พื้นกับผนังแล้ว มีความสุขจัง!
อาการเวียนหัวทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับวิญญาณกำลังร้อนรนอยากออกจากร่าง
ซูหมิงเยวี่ยยืนอยู่กลางห้องรับแขก ในที่สุดก็ฝืนไม่ไหว ล้มลงไป
ก่อนจะหลับตาในวินาทีสุดท้าย เธอก็นึกขึ้นได้ว่าลืมซื้ออะไรไป เตาฟืนของเธอยังไม่ได้ซื้อเชื้อเพลิงเลย ช่างเถอะ เฟอร์นิเจอร์ในห้องพ่อเลว ๆ กับซูจี้เย่เป็นไม้เนื้อแข็งทั้งนั้น ผ่าเป็นฟืนได้ ซื้อขวานไว้หรือยังนะ? ซื้อแล้ว! คราวนี้หลับตาได้อย่างสบายใจแล้ว