"หวยลี่ จริงๆ แล้วนายไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินจำนวนนี้ก็ได้! ตุ๊กตาเสือผ้าแบบนี้ในชนบทมีเยอะแยะ สามหยวนก็ซื้อได้หนึ่งตัว หนึ่งพันหยวนซื้อได้ทั้งชีวิตแม่ลูกเลยนะ!" หลี่เหมยพูดอย่างหงุดหงิด
จี้หวยลี่หันขวับมามองเธอ น้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก "นายพูดว่าอะไรนะ?"
แม้เขาจะไม่ถอดแว่นกันแดด แต่หลี่เหมยก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันเย็นชาและทรงพลัง น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "ขอ...ขอโทษ ฉันพูดผิดไป ฉันไม่ได้มีเจตนาอะไร แค่คิดว่าตุ๊กตาเสือผ้าตัวนี้ไม่คุ้มกับเงินจำนวนนั้น"
จี้หวยลี่ยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย "ตุ๊กตาเสือผ้าตัวหนึ่งก็ไม่คุ้มค่าอะไร สิ่งที่ฉันให้ค่านายคือน้ำใจ นี่ไม่ใช่ของขวัญชิ้นแรกที่นายให้ฉันเหรอ? ฉันชอบมาก"
หลี่เหมยค่อยๆ ผ่อนคลายความตึงเครียดลง "ตุ๊กตาเสือผ้าแบบนี้ฉันก็ปักเป็น ฉันปักเองส่งให้นายสักตัวดีไหม?"
จี้หวยลี่ลูบหัวกลมๆ ของตุ๊กตาเสือผ้า พูดว่า "ไม่ต้องแล้ว นายยังมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ อย่าเสียเวลากับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้เลย ช่วงนี้บริหารสถานีรับบริจาคเลือดได้ดี ฉันตั้งใจจะให้นายดูแลสถานีรับบริจาคเลือดอีกสามแห่งในเมือง เงินเดือนเพิ่มเป็นสองเท่า"
ดวงตาของหลี่เหมยเป็นประกาย "จริงเหรอ?"
จี้หวยลี่มองเธอ "เม่งเม่ง แหล่งเลือดของสถานีรับบริจาคเลือดต้องมั่นใจได้ว่าถูกกฎหมายและได้มาตรฐาน จำไว้ต้องทำให้ขั้นตอนถูกต้องตามกฎหมาย ทุกใบเซ็นชื่อนายเอง นายต้องไม่ทำให้ฉันผิดหวัง ใช่ไหม?"