เซี่ยอานก้มหน้าอยู่ไม่ยกหัวขึ้นสูงนัก แอบเหลือบตามองไปทางนั้น
เห็นเพียงกู้เสี่ยวเป่ยกำลังกระโดดโลดเต้นพูดอะไรบางอย่างกับลู่ลิ่ง ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่มือกลับกำชายเสื้อของลู่ลิ่งไว้แน่น
ลู่ลิ่งก้มหน้าฟัง สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ทั้งจนใจและอ่อนโยน ลูบผมกู้เสี่ยวเป่ยเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบเขา แสงแดดฤดูหนาวสาดลงมาบนตัวทั้งสองอย่างนวลเนียน อบอุ่นและละมุน
เซี่ยอานมองอยู่อย่างเงียบ ๆ ดวงตาหลังเลนส์หรี่ลงเล็กน้อย เอามือปิดปากไอเบา ๆ สองครั้ง แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว "ความสัมพันธ์ดีจริง ๆ นะ"
ลู่ลิ่งกอดไหล่กู้เสี่ยวเป่ย เดินสวนกับพวกเขาคนละฟากถนน สายตาพาดผ่านคนทั้งสอง รู้สึกได้ถึงความผิดปกติอย่างมาก ปฏิกิริยาของหลี่เหมยผิดปกติ และชายหนุ่มที่อยู่กับเธอ ตัวเขาแผ่กลิ่นอายอันตรายออกมารอบตัว เย็นยะเยือก เย็นเหมือนงูเห่า
"หลี่เหมย!" ลู่ลิ่งเรียก
เซี่ยอานหยุดฝีเท้า มือที่จับแขนหลี่เหมยกระชากแน่นขึ้น แต่สีหน้ากลับนิ่งเฉยไม่แสดงอะไร
หลี่เหมยสายตาวูบไหว ไม่กล้ามองลู่ลิ่ง เอ่ยเสียงเย็น "มีอะไร?"
"เธอเป็นอะไรไป?" ลู่ลิ่งถาม
หลี่เหมยหัวเราะหึ ๆ พูดสวนกลับอย่างเหมื่อยหน่าย "ฉันเป็นอะไรไป?"
นางคิดว่ามันช่างน่าขันจริง ๆ พวกเขาใส่ใจนางตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? จู่ ๆ มาถามแบบนี้หมายความว่าอะไร? เมื่อวานนี้เองที่นางตกลงไปในนรก ตอนนี้จะตายหรือยังมีชีวิตก็ไม่ต่างกัน!